Month: December 2014

Ang Banal na Mag-anak

Pagninilay sa Kapistahan ng Banal na Mag-Anak–Taon B
28 Disyembre 2014

image

Si Hesus ay biyaya sa isang Pamilya--ang Pamilya din ay isang biyaya kay Hesus. Graphics by Br Paul Dungca, SDB & Mark Anthony Ramos.

Ang unang Linggo pagkatapos ng mismong araw ng Pasko ay inilaan ng Simbahan upang gunitain ang Banal na Mag-anak—at upang bigyang diin din ang kahalagahan ng pamilya.

Ang unang pagbasa (Sir 3:2-6.12-14) ay nagbibigay sa atin ng mga praktikal na mungkahi upang magkaroon ng malusog na pamilya. Binibigyang diin nito na ang Diyos mismo ang  may kagustuhang ibigin natin ang ating mga magulang. At kapag ginagawa natin ito, pinapupurihan natin Siya.

Inihayag naman ni San Pablo sa ikalawang pagbasa (Co 3:12-21) ang katangian ng isang malusog na pamilya. Ang kapayapaan sa ating mga bahay ay kaloob ng Diyos, isa sa mga regalo ng Espiritu Santo, ngunit ito’y responsibilidad din ng bawat isa sa ating pamilya.

Natutunan natin sa ating araling panlipunan ang kahalagahan ng isang pamilya sa lipunan. Ang pundasyon ng isang malusog na komunidad ay nakasalalay sa isang malusog na pamilya.

Ang Diyos mismo, nang Siya ay maging tao ay itinadhanang mamalagi at lumaki sa pag-aaruga ng isang pamilya. Totoo. Hindi man ka-aya-aya ang pisikal na kondisyon kung saan ipinanganak ang sanggol na si Hesus, tiniyak naman ng Ama na pinakamainam na mga magulang ang magpapalaki sa Kanyang Anak.

Para sa Kanyang pinakamamahal na Anak, iba ang pamantayang ginamit ng Diyos sa pagpili ng magulang. Si Jose, na hindi man lang naringgan ng kahit na isang salita sa mga ebanghelyo, ay matuwid. Si Maria naman ay pinuno ng grasya. Ang kakapusan nila sa salapi ay pinuno naman ng pagmamahal.

Hindi maalwan ang buhay ng Diyos na naging tao. Kung susuriin, hindi na-iplano ang pagbubuntis ng Kanyang ina.  Wala sila sa sarili nilang bayan nang Siya ay isilang. At ang kanyang katawan ay inilagak sa matigas na sabsabang kadalasang ginagamit upang pakanin ang mga hayop.

Si Hesus ay Diyos dahil sa Kanyang Amang nasa langit. Ngunit taong tao rin naman Siya dahil sa pagpapalaki ni Jose at Maria, ang Kanyang mga magulang. Kinailangan ng Anak ng Diyos ang isang pamilya kung saan Niya matututunan ang tradisyon, pagpapahalaga at gawi ng isang tao.

Hindi ba’t ganito rin tayo? Marami sa values na mayroon tayo ay malamang na natutunan natin sa ating mga pami-pamilya. At siya rin namang ipapasa natin sa ating mga anak.

Magandang pagnilayan na si Jose at Maria ang nagpakilala kay Jesus sa Kanyang Ama sa pamamagitan ng paraang kung paano manalangin at sumamba ang mga Hudyo sa Panginoon. Ito ang mapapakinggan natin sa ating Ebanghelyo ngayong araw (Luc 2:22-40).

Inilahad ni San Lucas ang isa sa mga unang hakbang na ginawa ng nagsisimulang pamilya ni Jose at Maria: Ang Paghahandog kay Hesus sa Templo, alinsunod sa kautusan ni Moses na “Ang bawa’t panganay na lalaki ay nakatalaga sa Panginoon.”

Ang bagong proklamang santong si Juan Pablo II ay nagturo sa ating ang pamilya ay maituturing na isang “paaralan ng kagandahang asal.” Sa katunayan, ang rito ng binyag ay nagtatanghal sa mga magulang na “unang guro ng pananampalataya sa kanilang mga anak.”

Kung seseryosohin lang sana natin ang obligasyon na ito, hindi lang marahil maghahari ang kapayapaan at pag-ibig sa ating mga pamilya, kung hindi sa pamilya ng buong sangkatauhan.

Ang mensahe ng liturhiya ngayong Linggo—at marahil, maging ang buong kuwento ng Pasko ay ito: Nais ng Diyos na maging isang pamilya tayo kasama Niya.

Katulad ng halimbawang ipinakita ni Jose, Maria at Hesus, tayo’y hinahamong maging banal. At nagsisimula ito sa ating mga tahanan. Kung mayroong pagtatawaran, pag-unawa, pag-tanggap, naroroon ang Diyos. Naroroon ang Banal na Mag-anak.

Jesus: God’s Splendid Gift

Christmas Day Reflection– Year B
25 December 2014

10884928_10203242478004719_83300193_n

CHRIST, THE WORD INCARNATE … GOD’S WAY OF SAYING I SHALL LOVE YOU OVER AND OVER AND OVER AGAIN. Graphics by Mark Anthony Ramos.

Merry Christmas!

Today’s the day we’ve all been longed for. Some of us started to have our own count downs a few months ago. We have prepared for it for the past nine days of our Simbang Gabi. Many of us even attended the Christmas Eve Mass last night, but just so we make certain that we relish the Christmas spirit, we plan to attend the Mass on the very day of Christmas itself.

And to be sure, today’s Christmas liturgy celebrates God’s powerful presence.

His Light

The brilliance of the light seen in our own homes, in malls and other establishments which has accompanied us this season—however spectacular they may be—is simply nothing compared to the splendor of the light, that is, Christ Himself. St. John the Evangelist, we’ll hear him, puts it this way, darkness has not overcome it.

Light is not just essential so that plants and trees may grow and bear flowers and fruits, but it also warms our hearts which drive away our fears and calm our spirit.

Years ago, I experienced trekking in a mountain with a group of friends down south. As the sun sets, we fail to notice that darkness has slowly engulfed everything that it’s become difficult to find the trail. But instead of feeling the fear of the unknown thanks to that gloomy night, something unexpected took place. Everyone in our group is filled with awe as we behold the magical light of the moon and the tiny sparkle of the stars in the sky.

And yet, these lights don’t even come a tad close to the very light of Christ, which, as described by the letter to Hebrews in the second reading, is the brightness of God’s glory.

Indeed, in the darkest period of our lives, we yearn for His light. We know that this light conquers any darkness beyond our imagining. As we all bask in the light brought forth by the birth of the Light par excellence, it is timely to ask ourselves about those aspects of our life which may be in need of His radiance, so that with the light He brings, we may be able to see better.

His Word

Another expression of Jesus’s presence is His Word. Jesus is the Word that became flesh.

Jesus is very much alive in His Word. His Word–ever alive, ever dynamic. Just as the evangelists recorded, His Word did not just heal dreaded diseases, it performed many miracles, and even brought dead people back to life.

Just as it was then, so it is now. His Word has not failed to comfort broken hearts and nourish starving spirits. His Word brings people back to life because it is uttered with much love, because Jesus’ Word is love and life itself!

The Word comes at this very season. In fact, He is here with us at this very moment. He is Jesus, the Emmanuel, God-with-us.

But the problem comes with our inattention. When He comes, are we willing to take to heart what He says, or at least, are we willing to listen to Him?

 

His Humanity

Jesus’s presence is manifested through Word and Light. But just to be sure that His presence is unmistakably felt, He came into the world just like any of us, in the form of a human person.

 We use our bodies to communicate hunger, love, anger, boredom, happiness, fear and a whole lot more. This must have been His cue. In order to communicate unambiguously the love of the Father to us—the Son, the Second Person of the Most Holy Trinity, had to assume a human body.

 This human body of Jesus made it possible to make visible the invisible.

 Benedict XVI once mused what Jesus has done to the world. Did Jesus bring peace? Did He give us hope? Did He teach us to love? No. No. and another No. Jesus revealed the Father to us. He showed us God.

 C.S. Lewis once commented that next to the Blessed Tabernacle, Jesus’s presence is manifested in the person seated next to us.

 As we adore Jesus in His human form, captured in the image we shall venerate today in our churches, let us not forget also that He is very much present in every human person we meet who deserves to be loved, honored and respected.

 They, too, radiate the glory of the Father.

Tapos na ang Silent Treatment!

Isang pagninilay sa ika-9 Araw ng Simbang Gabi
Ika-24 ng Disyembre 2014

wpid-zechariah-and-elizabeth.jpg.jpeg

Makibahagi tayo sa kaligayahan nila Zacarias at Isabel!

Matapos nating mapakinggan ang awit ng dalawang ina noong isang araw, ngayong huling gabi ng ating paghahanda sa pagsapit ng kapaskuhan, isang awit ng ama naman ang ating bibigyang pansin: Ang Awit ni Zacarias.

Ang pagsilang ng kanyang anak ay hindi lamang naging katuparan ng kanyang panalangin. Bagkus, masasabing ito rin ang huling hakbang na nagpatibay na totoong totoo, tiyak ang pagdating ng Mesiyas!

Ang awit na kanyang naibulalas matapos niyang ipagkaloob sa sanggol ang pangalang Juan—na ang sugo mismo ng Panginoon ang nagbigay—ay naging isang napakagandang paglingon sa katuparan ng pangako ng Panginoon,

Sa pamamagitan ng kanyang mga banal na propeta noong una, 
na ililigtas niya tayo sa ating mga kaaway,  at sa kamay ng lahat ng napopoot sa atin.  
Ipinangako rin niya na kahahabagan ang ating mga magulang 
at aalalahanin ang kanyang mga banal na tipan. 
Iyan ang sumpang binitiwan niya sa ating amang si Abraham…

Habang binabasa natin ang mga linyang ito, mapapansing ito’y hindi lamang awit, ito mismo ang inilahad ng kanyang puso—ang  mismong nilalaman ng kanyang panalangin.

Ngunit nangyari lamang ito nang mapag-dugtong dugtong niya ang mga pangyayari. Ang pag-dating ng anghel upang ibalita sa kanya ang mangyayari … at ang kaganapan ng balitang ito sa pamamagitan ng pagsilang ng kanyang anak!

Ang pagiging pipi niya ay hindi isang kaparusahan, kung hindi isang leksyong kailangan niyang matutuhan: Ang makinig sa Panginoon at ang pangangailangang manampalataya sa Kanya.

Sa Lumang Tipan, ninais ni Moses na makita ang mukha ng Panginoon, ngunit wala pang nakakakita dito na hindi namatay. Sa halip, tinakpan ng Diyos ang kanyang mata, at nang makadaan na Siya, hinayaan Niyang masilayan ang kanyang likuran.

Madalas sabihin ng rector ko na kadalasan, ang pagkilos ng Diyos sa ating buhay ay mababanaag lang kung tapos na ang isang bagay. Dito pumapasok ang kahalagahan ng pagbubulay-bulay sa isang kabanata ng ating buhay na katatapos pa lamang.

Batid ni San Ignacio ang kahalagahan nito kung kaya itinuro niya ang Examination of Consciousness sa kanyang mga Heswita. Isa itong gawaing ispiritwal kung saan pinapasadahan ng mabilis ang nagdaang araw at makita kung saan-saang bahagi ng nagdaang araw naramdaman ang Panginoon at kung paano Siya kumilos sa ating buhay.

Kinailangang manahimik ni Zacarias upang mas matuto siyang makinig. At sa siyam na buwan ng kanyang pananahimik, nasumpungan niya ang Panginoon. Kaya nga nang muli niyang mabuksan ang kanyang bibig, ang naibulalas niya ay pagpupuri lamang sa Panginoong butihin.

Marahil, ito rin ang isa sa pinakamainam na paghahandang maaari nating isagawa bago sumapit ang araw ng bukas, ang araw ng pag-gunita na isinilang ang Panginoong nagdulot ng ligaya sa mundo.

Sa pamamagitan ng katahimikan at pananalangin, lumilinaw ang pagtingin natin sa mga bagay na kung tutuusin ay parang walang katiyakan. Ngunit katulad nga ng ating natunghayan sa buhay ni Zacarias, walang hindi mapangyayari ang Diyos.

Kailangan lang makinig tayo sa Kanya at manalig.

Ang Diyos ay Butihin!

Isang pagninilay sa ika-8 Araw ng Simbang Gabi
Ika-23 ng Disyembre 2014

st-john-the-baptist-in-the-wilderness.jpg!Blog

Ang batang si San Juan Bautista sa Ilang. Joshua Reynolds, 1776.

Dalawang araw bago natin ipagdiwang ang kapanganakan ng ating Panginoon, nakatuon ang pansin ng ating liturhiya, ngayong ika-8 araw ng Simbang Gabi sa isang bagong silang na sanggol.

Sa Ebanghelyo ngayong araw (Lu 1:57-66), ipakikilala ang sanggol sa pangalang Juan. Ang kahulugan nito: Ang Diyos ay butihin.

Kung susuriin, ang kahulugan ng kanyang pangalan ay siya ring magiging katuparan ng kanyang buong buhay—at maging ng kanyang kamatayan.

Isinugo siya bilang ihanda ang daraanan ng Panginoon. Sa kanyang kababaang loob, masasambit niyang hindi siya karapat-dapat na magtanggal ng sintas ng sandalyas ng Panginoon. Ngunit si Hesus na rin ang nagparangal sa kanyang wala nang ibang tao pa sa kasaysayan ng mundo ang makahihigit kay Juan Bautista.

Sabi sa ng isang patutsada sa Facebook “Nagsabog ang Diyos ng cooperation. Wala ka man lang nasalo.” Pero iba ang hulma ni Juan. Ang pag-iral ng kanyang buong buhay ay nakasentro lamang sa pakikipagtulungan sa Diyos sa paghahanda ng daraanan ng Panginoon.

Ang tatay niya, si Zacarias, ay medyo naging pasaway noong una. Hindi siya naniwala na magkakaroon pa siya ng anak. Pero hindi natin siya masisisi. Sa katandaan niya, hindi na ‘ata nararapat pang maniwala sa isang buhay na may ‘happy ending.’ At marahil, ang konsepto niya ng ‘happy ending’ ay ang pagkakaroon ng supling na magdadala ng pangalan niya. Ngunit, ang Diyos ay butihin.

Katulad nang nakaugalian, nang sumapit ang ika-8 araw, tinuli ang sanggol. Bahagi ng seremonyang ito ang pagbibigay ng pangalan sa bata. Madami sa kanilang kamag-anak at kapitbahay ang dumating upang masaksihan ito. Hindi sila makapaniwala nang malaman nilang Juan ang gustong ipangalan ng ina sa bata. Hinudyatan nila si Zacarias, at sila’y naguluhan nang malamang ito rin ang nais niyang ipangalan sa bata.

 Namangha silang lahat lalo na nang makapagsalitang muli si Zacarias.

Ngunit ang tanong ng lahat, “Magiging ano nga kaya ang batang ito?”

Ang napiling manguna upang ihayag ang pagdating ng Panginoon ay isa ring kontrobersyal na pigura bago pa man siya isilang. Nagbabadyang ganito rin ang kahihinatnan ng Panginoong ipinaghanda niya ng daraanan.

Sa biglang tingin, makulay ang pasko, oo. Nagbibigay ito ng galak, pinagmumulan ng tuwa, nagdudulot ng ligaya. Pero isang aspeto lang ito ng pagdating ng Panginoon.

Isang araw pagkatapos ang pagdiriwang ng kapaskuhan, may isang masugid Niyang tagasunod ang mag-aalay ng buhay (San Steban, 26 Dis), kasama na rin ang napakadaming batang binawian ng buhay (Ninos Inocentes, 28 Dis) sa kagustuhan ng ilang makapangyarihan na kit’lin ang Kanyang buhay.

Makulay ang Pasko dahil sa marami nitong sangkap: Ang iba’t ibang pigura ng Paskong nakipagtulungan sa Diyos Ama upang nagbigay ng ilaw sa pagdating ng Kanyang Anak.

Ang Diyos ay butihin, nawa’y tayong patuloy na naghahanda sa pagsalubong ng kanyang pagdating ay maging isang Juan din sa ibang hindi pa nakababatid nito.

Kung may awit ang Diyos para sa atin, ano ang tono nito?

Pagninilay sa Ika-7 Araw ng Simbang Gabi
December 22, 2014

May mga emosyong hindi kayang ibulalas ng simpleng salita lang. ‘Yung iba sa atin, para mas may dating ang gustong sabihin, dinadaan ito sa sulat …  O ‘di kaya, sa mas nakararami sa atin, sa pamamagitan ng awit.

Sa katunayan, ang mapapakinggan natin ngayong ika-7 araw ng Simbang Gabi ay dalawang awit mula sa dalawang inang nag-uumapaw ang kagalakan dahil sa kabutihang ipinamalas sa kanilang ng Panginoon.

Ngunit kailangan nating linawin na ang awit ni Ana—sa salmo—at ang awit ni Maria—sa Ebanghelyo—ay hindi lamang udyok ng pagpapasalamat kapalit ng mga personal na panalanging tinupad ng Panginoon, bagkus, ang mga ito’y nagsilbing isang alingawngaw ng pagpapasalamat ng buong sangkatauhan sa kabutihang hatid ng Diyos mula pa noong una.

Ang kanilang mga himig

Matapos ang paghihintay ng maraming taon upang magka-anak, inihandog ni Ana ang sanggol na si Samuel sa Diyos, ang batang katuparan ng kanyang matagal na panalangin. Sa isang lipunang mababa ang tingin sa mga babaeng hindi magka-anak, ang pagdating ng sanggol sa kanyang buhay ay pag-aangat ng kanyang dignidad.

Sa papuring awit ni Maria, mas kilala sa pamagat na Magnificat, masasalamin ang niloloob ni Maria: Puno ng kababaang loob at ang atensyon ay hindi sa kumakanta, bagkus sa pinag-aalayan nito: ang Panginoon at ang Kanyang kabutihan.

Pero kung umaasa tayong ang Diyos ay nagdudulot lang ng kaginhawahan at wala nang iba pa, baka ibang klaseng diyos ang tinutukoy ninyo, malayo sa pagka-Diyos ni Hesus. Masasalamin sa dalawang awit ang mala-rebolusyong kaakibat ng pagdating ng Panginoon sa ating buhay.

Ipinakita niya ang lakas ng kanyang mga bisig,
pinangalat niya ang mga palalo ang isipan.
Ibinagsak niya ang mga hari mula sa kanilang trono,
at itinaas ang mga nasa abang kalagayan.

Ang simbolo ng pag-asang darating ay siya mismong magdudulot ng kagulumihanan sa ating buhay. Maliligalig ang mga makapangyarihan at giginhawa ang kalooban ng mga nagdarahop. Mapapahiya ang mayayabang at itataas ang may mabababang loob.

Tama. Si Hesus ay ang tagapagligtas ng naaapi at tagapagtaguyod ng mabababa. Ngunit hindi lamang siya aktibistang nagpapatupad ng reporma dulot ng idelohiya. Ang dala niya ay Mabuting Balitang naghahayag ng kaligtasang manunuot sa bawat hibla ng ating katauhan.

Ang awit ng Diyos

Ang awit ng dalawang inang ito, ay awit din ng Diyos para sa atin. Isang pagpapakilala kung sino nga ba Siyang talaga. Kung anong klaseng Diyos ang nakipaglakbay sa tao noong simula pa ng kasaysayan—ay siya rin mismong Diyos na darating sa pamamagitan ng sanggol na si Hesus. Sa pamamagitan nito, ipinakikilala Niya ang Kanyang kalooban, ipinagbibigay-alam Niya na mahalaga sa Kanya  ang mga mabababa, ang mga naghihirap, yung mga dinudutsa ng lipunan.

Nasa kanila ang puso ng Diyos.

Ang kanilang awit nawa ay magsilbing isang huwaran sa atin kung paano tunay na manalangin. At tayong naglakbay nitong nakaraang apat na linggo ng adbiyento ay mabigyan sila ng pansin.

Ang himig nawa ng dalawang inang narinig natin sa liturhiyang ito ay maging himig din natin, sa paskong darating at sa bawat araw ng ating buhay. Kapag magkakagayon, magkakaroon ng katuparan ang pamaskong himig “at magbuhat ngayon, kahit hindi pasko ay magbigayan.”

Tapat ang Diyos sa Kanyang Pangako

Ika-4 na Linggo ng Adbiyento, ika-6 na Araw ng Simbang Gabi —Taon B
Ika-21 ng Disyembre 2014

Ilang araw na lang ay Pasko na. Kung hindi natin ito pansin, ang kabi-kabilang mensahe ng ating mga pulitikong bumabati sa atin ng ‘Maligayang Pasko’ ang magpapa-alala sa atin. Pero minsan, dahil sa laki ng mukha nila sa mga tarpaulins, napapaisip tayong parang aksidente lang ang paglalagay ng maliit na pagbati ng “Maligayang Pasko.”

Pero kadalasan, hindi maganda ang karanasan natin sa mga pangakong hatid ng eleksyon. At marahil, lahat tayo’y may karanasang katulad nito: mga pangakong napako, naghintay sa wala, at masaklap na karanasang kumapit sa sumpang hindi naman pala dapat asahan.

Ngunit alam nating iba ang pangakong hatid ng Pasko. Ang dulot nito’y pag-asa, pananalig at pag-ibig.

Sa liturhiya natin ngayong ika-apat at huling Linggo ng Adbiyento, inaanyayahan tayong lingunin muli ang nakaraan upang makita ang katibayan ng Salita at katuparan ng pangako ng Panginoon.

Sa unang pagbasa  (2 Sam 7:1-5.8-12.14.16), naisip ni Haring David na magtayo ng isang templo para sa Panginoon. Sa pagmamagandang-loob niyang ito, ang Diyos mismo ang nangako sa kanyang hindi lang dadami at mananatili ang kanyang lahi, higit pa dito, dadakilain ang kanyang pangalan.

Mababatid na ang kabutihan ni David sa Panginoon ay tinumbasan ng katangi-tanging pabuya.

Totoo na hindi natin madadaig ang Diyos sa Kanyang kabutihan. Ang baryang ating ipinagkaloob ay tutumbasan Niya ng halagang  hinding hindi matatawaran.

Sa Ikalawang Pagbasa (Ro 16:25-27), isiniwalat ni San Pablo na ang Mabuting Balita ay tulad ng isang “hiwaga na nalihim sa loob ng mahabang panahon.” Hindi ito ‘ano’ kung hindi ‘sino’—Ang Panginoong Hesukristo—Ang kaganapan ng pangako ng Ama!

Ang inihayag at ipinangaral ng mga propeta tungkol sa pagmamahal at katapatan ng Diyos ay nakasumpong ng kaganapan sa pagdating ni Hesus—ngunit tandaan nating hindi lamang Siya dumarating, bagkus, sumasa-atin Siyang palagi!

Sa Linggong ito, ipinakikilala ng ating Ebanghelyo (Lu 1:26-38) ang isa sa pinakamahalagang katauhan sa kuwento ng Pasko: si Maria.

Inilarawan siya bilang isang dalagang malapit nang ikasal. Napaka-ordinaryo. Ngunit nang marinig niya ang balita ng anghel sa kanya. Sobrang kakaiba! katangi-tangi ang ipinakita niyang pananampalataya. Naniwala siya sa sinabi ng sugo ng Diyos: “Sapagkat walang hindi mapangyayari ang Diyos.”

At sa paanyayang ito, ang tugon ni Maria: “Maganap sa akin ayon sa wika Mo.”

Ruler na lang daw ang ‘straight,’ at tanghali na lang daw ang ‘tapat,’ sabi ng isang patutsada.

Pero batid ni Mariang matuwid na panghawakan ang Salita ng Diyos, hindi dahil sa makapangyarihan Siya bagkus, dahil tapat Siya sa kanyang pangako. ‘Yan ang pananampalataya ni Maria. Hindi niya alam ang mga susunod na magaganap sa kanyang buhay. Pero, sapat nang malaman niyang kapiling niya ang Diyos.

Idinaos ang isang Bible sharing sa isang barung-barong ng isang lola. Mag-isa lang siyang nakatira dito dahil hindi naman siya nakapag-asawa. Ang inampon niyang bata ay bumukod na dahil may pamilya na rin ito. Nang siya na ang nagbabahagi, kahanga-hangang marinig sa kanya  ang lubos na pagpapasalamat sa napakaraming biyayang natamo niya mula sa Panginoon.

Hindi niya batid ang kahirapan ng buhay, ang posibilidad ng pagkakasakit, ang panganib na dulot ng pamumuhay ng mag-isa para sa isang matandang katulad niya. Pero, katulad ni Maria, may pananampalataya siya sa Diyos, at marahil ito lamang ang mahalaga.

 

Ang Tamis ng Paghihintay

image

Isang kandila na lang, Pasko na! Grapikong sining likha ni Br Paul Dungca, SDB

Ika-3 Linggo ng Adbiyento—Taon B
December 14, 2014

Sa paglalarawan na ang kaka-alis pa lang na bagyo ay sinlakas ng bagyong Yolanda, nakabingit ang madami sa atin sa pagkakaupo at sa paghihintay sa kanya. Nakakatakot alalahanin ang pananalantang dulot ni Yolanda. At natutunan na natin marahil ang leksyon na huwag maliitin ang banta ng kalikasan. Salamat sa Diyos, dahil dumaan man ang bagyo, nakapaghanda naman tayo.

Ngunit patuloy pa rin tayo sa paghihintay. Ngayong Linggo, inaanyayahan tayo ng liturhiya na lahukan ito ng kagalakan, ng pananabik. Tiyak na tiyak ang pagdating ng Panginoon. At sa paghahandang isinasagawa natin, pinapasilip sa bawat isa sa atin ang kagalakang hatid ng pagdating Niya.

Isinasantabi natin ngayong Linggo ang kulay lilang sumisimbolo sa penitensyang isinasagawa natin bilang paghahanda. Ang kulay rosas na kandilang atin nang sinindihan ay ‘patikim’ sa kagalakang kaakibat ng Kanyang pagdating.

Ang  ating mga pagbasa din ngayong Linggo ay nagsisilbing isang silid-aralan upang tulungan tayong ituon ang ating atensyon sa kagalakang dulot ng Kanyang pagdating.

Sa unang pagbasa (Isa 61:1-2.10-11), isinaysay ni Propeta Isaias ang tila isang rebolusyong magpapanibago sa ating mga buhay. Isang pangyayaring magdudulot ng pag-asa sa bawat isa atin:  Ang magandang balita’y ihahatid sa mahihirap, ang sugat ng puso’y hihilumin nang tuluyan, at ang bawat bihag at bilanggo’y lubos  nang makalalaya. Hinirang siya ng Panginoon upang ihatid ang balitang naririto na nga ang panahon ng kaligtasang dulot ng ating Panginoon.

Ang bawat isa sa atin ay may inaasam-asam, mayroong simpleng hiling, mayroong munting panalangin. At sa pagdating ng ating Panginoon, dala Niya ang kasagutan sa mga tanong na naka-kubli sa ating puso … At higit sa lahat, ang hatid Niya’y kagalakan!

Ito rin ang ipinupunto ng ikalawang pagbasa ngayong Linggo (1 Tes 5:16-24). Ang panimulang bungad ni Apostol San Pablo sa liham niya: “Magalak kayong lagi!” Ngunit kalakip nito ang pagpapa-alala sa ating padalisayin ang ating puso sa panahon ng paghihintay. Sapagkat ito ang pinakamahusay na paraan ng paghahanda “hanggang sa pagparito ng Panginoon.”

Tama nga naman. Upang lubos tayong makapagdiwang sa kagalakang dulot Niya,  hinihimok tayo ni San Pablong lumayo sa lahat ng uri ng kasamaan.

Sa Ebanghelyo (Jn 1:6-8. 19-28), itinanggi ni San Juan Bautistang siya ang Mesiyas. Sa halip, ipinakilala niya na isa lamang siyang tinig na sumisigaw sa ilang upang ihanda ang daraanan ng Panginoon. Isa lamang siyang nagpapatotoo sa liwanag na hatid ng ilaw ng Panginoon. Upang sinuman  na makasumpong sa liwanag niya ay manalig sa maringal na ilaw na taglay ng Panginoon.

Halos nasa kalagitnaan na tayo ng buwan ng Disyembre. Nababalot na ng palamuti ang karamihan sa mga gusaling nakikita natin. Nakapagdudulot ito ng liwanag sa karimlan ng gabi. Ngunit sana’y ganito rin ang kalagayan ng ating mga puso. Sana’y binabalot din ito ng liwanag, ng kagalakan, ng pag-asang umaasam-asam na makamit ang biyaya ng Panginoon.

Ang taglay na ilaw ng Panginoon ay pag-ibig. Pag-ibig na lumilingap sa mga naghihirap, humihilom sa bawat sugatan, at patuloy na nagbibigay ng pag-asa sa bawat bihag at bilanggo.

Tayong mga nakadinig at nagdiwang sa kagalakang hatid ng Mabuting Balita’y inaasahang ibabahagi din ito sa iba. Ikuwento natin si Kristo sa mga taong makakasalubong natin. Ibahagi natin ang pag-ibig na taglay Niya. Ihatid natin sa kanila ang pagdating ng tiyak na pag-asang tunay na masasandalan sa kabila ng bawat unos na dumarating.

Ang Diyos ay butihin: Ito ang ibig sabihin ng pangalan ni Juan. At kapag nakapaghatid tayo ng kagalakan sa kanilang mga puso, ito rin sana ang masasambit ng bawat taong makakasalamuha natin: Ang Diyos ay butihin.