Month: August 2016

FIN Province’s Recollection & Fellowship

The Salesians of Don Bosco of the FIN Province took advantage of yesterday’s Heroes’ Day, a national holiday in the whole of the Philippine archipelago, to gather for their first quarterly recollection for the year.

The recollection was designed by the Commission on Formation by the FIN Province in keeping with the Province’s Implementation of the 27th General Chapter.

Former FIN Vice Provincial, Fr. Danny Torres, SDB, gave the conference on Group Spiritual Direction. As an output, the whole assembly was broken down into communities to apply the inputs.

The Mass which was held at the new chapel of DBTI, Jesus the Divine Mercy. Fr. Paul Bicomong, SDB, FIN Provincial Superior presided the Mass.

In his homily, he invited the confreres to look at “the heroic fidelity in confreres who are among us… And in a special way to our elderly confreres—this month of August, in particular, Fr. Pepe Reinoso on his 80th birthday, and Fr. Andres Cervantes, on the 60th anniversary of his religious profession.  We know that in their life, they have experienced this dependence on God before whom they bowed and knelt in humility.”

In the afternoon, FIN District Games were held. Among the objectives set for this activity include the promotion of fraternity and bonding and to put in practice the 2016 Strenna.

Sporting events such as basketball, football, badminton, table tennis and table football were held.

The Magone Team, composed of the clustered Paranaque and Makati districts won over the Savio Team, which is composed by North and South districts. The two teams will face each other again come November in time for the Provincial Day.

 

 

Advertisements

A glance at the Sacred Heart

One time, I saw Fr. Andres in his wheel chair just outside the chapel. I asked him what he was doing there. He told me that he wanted to visit the Blessed Sacrament. He needs to be assisted to walk, and since no one was around, he could not go inside the chapel.

p_20160711_070408.jpg

p_20160711_070658.jpg

When I open the window for him to gaze at the tabernacle, he seems pleased. He then sheepishly smiles and tells me, “I wish to ask for another favor, but it seems that you are busy.” I reply, “It is okay, Fr. What is it?

p_20160711_070332.jpg

He wanted to visit the Sacred Heart image on our stair case landing. I was running late for my retreat, but I cannot refuse him. I pushed his wheelchair en route to the staircase where the image is enshrined. This very image I come to realize bids goodbye to those who leave and welcome those who come with its arms opened.

I can see in Fr. Andres’s eyes the profuse thankfulness when I yielded to his request. And more so, when he finally touched the hand of the image, which must have welcomed him the first time he arrived in the community.

p_20160711_070507.jpg

 

4 Tips to preserve the fire of priesthood

Picture1.png

A Filipino Salesian missionary, Fr. Roel Soto is the Delegate of the Salesians in Cambodia since 2014.

Everyone goes through low moments in life.  This is a reality because of our weakness and other difficult situations we go through.  Yet despite this reality we have to go through how was I able to preserve and keep the fire of my priesthood?  Let me share you some points that will be helpful to any priest like me, just as they have helped me a lot.

1. A constant and intense prayer life.  This does not refer only to the regular scheduled community prayer that sometimes forces one to pray.  I refer here most especially to one’s personal “date” with the Lord at a particular time in a day that one has chosen as the most appropriate time.  This is a personal time of encountering the Lord personally and intimately as a fruit of one’s choice and decision.   The intensity of this encounter is not on the length and frequency, but on the intimacy of this daily personal encounter.  In truth, this could also be heightened by one’s consciousness or awareness of the Lord’s presence and promptings during the day.

2. A spiritual director. It is a blessing to have someone always to talk to and open one’s heart in moments of difficulties and trials or even crisis.  Let us face the reality – we can’t all handle our problems alone.  Having someone to listen and guide us and follow our spiritual director is already a big relief and assurance of support.

3. A community-centered life. With all the influences of technology that could possibly lead us to individualism and isolation, giving special priority to community life is the key to a happy life.  The community oriented priest finds solace and comfort in the loving and supportive presence of his community, be it his original family, his fellow priests or his religious community.  Community living gives a lot of experiences of solidarity, love, concern, understanding, warmth in relationship, forgiveness, trust etc. which are very important in moments of crisis and difficulties.

4. A proper care of oneself. Many times we tend to focus on the spiritual aspect of our life, forgetting that our physical aspect needs also attention and proper care.  “A sound mind in a sound body.”  I would also say a healthy spirit in a healthy body.  Proper care of the body must be observed by having enough time for rest and physical exercise, and the right and moderate food intake to prevent abuses, imbalance and excesses.  Proper care of the body will contribute moderation, balance, and discipline to spiritual life.  With this in right perspective we will be able to keep #1 – intense prayer life.

With all these four points followed, the fire of our priesthood will be kept and the passion for the mission entrusted by the Lord to us priests will be done with dedication and zeal.

 

Huwag #Feelingero!

Ika-22 inggo sa Karaniwang Panahon–K
28 Agosto 2016

August 28.jpg

Graphics by Asp. Paul Lopez, Don Bosco Seminary

Huwag feelingero.

Ito ang diwa ng payo ng ating Panginoon sa Kanyang talinghaga sa ating Mabuting Balita ngayong Linggo (Lucas 14:1.7-14).

Kapag may handaan, huwag pakahanapin ang natatanging posisyong. Sa halip, makuntento sa pinaka-hamak.

Ang lawak ng sakop ng payong ito ng Panginoon—at hindi lang para sa handaan. Makikita kasi ang epekto ng pagmamagaling sa iba’t-ibang aspeto ng ating pang-araw-araw na buhay—sa eskwelahan, sa basketball courts, at maging sa social media!

Sa biglang tingin, iisipin natin na kailangan tayong magpakababa para sa iba para mas kalugud-lugod tayo sa paningin ng Diyos. Pero kung tutuusin, ang payong ito ng Panginoon ay para rin sa ating kapakanan. Hindi ba’t ayaw natin ng mga taong saksakan ng yabang, ‘yung ang tingin sa sarili ay “Gods gift to mankind?”

Sa ating unang pagbasa (Ecclesiastes 3:17-18.20.28-29), binibigyang diin ang kahalagahan ng kababaang-loob na sumisimbolo sa pananabik sa tunay na karunungan. Alam ng mga may mabababang loob kung saan sila lulugar. At katulad ng winika ng Panginoon sa Mabuting Balita, ganito rin ang mensahe ng aklat na ito para sa lahat, “Habang ikaw’y dumadakila, lalo ka namang magpakumbaba; sa gayo’y kalulugdan ka ng Panginoon.”

Kapag mataas kasi ang tingin natin sa ating sarili, hindi pwedeng hindi natin tingnan ang iba na kasing kapantay din natin. Ngunit ayon sa diwa ng liturhiya ngayong Linggo, inaanyayahan tayong baguhin ang ganitong gawi. Dahil may masamang epekto ito sa ating buhay. Kapag mataas ang tingin natin sa sarili natin, hindi malayong magkaroon tayo ng self-entitlement. ‘Yun bang pag-iisip na dahil magaling ako, dapat nirerespeto ako ng tao, walang tanong tanong, bow lang sila sa gusto kong mangyari.

Ang halimbawa natin ng kadakilaan ay ang ating Panginoong Hesus. At ang mga pinunong katulad Niya ay hinding hindi natin pagsasawaang dikitan dahil sa kababaan ng Kanyang loob. Sa ikalawang pagbasa (Heb 12:18-19.22-24), binibigyang diin na ang Panginoong Hesus ang tagapamagitan sa Bagong Tipan.

Siya ay Diyos na nagkatawang-tao. Hinubad Niya ang Kanyang kapangyarihan. Nagpakababa. Naging aba. At dahil sa Kanyang pagkakatawang-tao, nagkaroon tayo ng pagkakataong masilayan ang kadakilaan ng Ama. Si Hesus ang ating huwaran ng kababaang-loob, ‘yun bang hindi nangingiming makisalo sa atin, hindi upang magmagaling at ipamukha sa ating makasalanan tayo, ngunit upang iparamdam sa ating mayroong kadakilaan sa bawat isa sa atin, kung matututo lang tayong magpakababa.

At hindi Niya ito inihayag sa atin sa pamamagitan ng salita, naging katulad Niya tayo. At hinding hindi natin mapapantayan ang ginawa Niyang ito. Diyos kasi Siya e.

Kaya naman ang hamon Niya sa atin “pay it forward.” Gumawa ng kabutihan sa iba. Dun sa mga taong hindi natin inaasahang matutumbasan ang kabutihan natin sa kanila.

Kaya kung ikaw ay maghahanda ng isang malaking salu-salo, ang mga pulubi, mga pingkaw, mga pilay, at mga bulag ang anyayahan mo. Hindi sila makagaganti sa iyo at sa gayo’y magiging mapalad ka. Gagantihan ka ng Diyos sa muling pagkabuhay ng mga banal.

Tularan natin ang Kanyang halimbawa.

Beato Ceferino Namuncura

Dahil ipinagdiriwang natin ngayon ang pagwawakas ng Buwan ng Wika, mainam sigurong magkaroon tayo ng pagsusulit:

  • Ano ang tagalog ng HATE? E di Hwalo!
  • Gamitin nga natin ito sa pangungusap: “Kung ‘di mo ako kayang mahalin, huwag mo naman akong hwalohin.”
  • LOVELIFE – kasing kahulugan ng salitang “wala”
  • COCONUT – ang mangyari sa chicharong nakabukas ng matagal
  • BLOG – hugis ng barya, bola at plato. Blog
  • ANYONE – Kapag nakalimutan mong dalhin, anyone mo. Yung nangyari sa iyo, anyone ka niya.

Ganito ang nangyari sa limang babae sa ating Mabuting Balita. Iniwan nila ang kanilang ekstrang langis. Kaya naman nang kakailanganin na ang langis upang bigyan ng ilaw
ang lalaking ikakasal, ubos na ito. Hindi sila nakapaghanda.  Kaya naman, napagsarhan tuloy sila ng pinto at hindi sila nakasama sa pagdiriwang.

Picture1

Kasabay ng kulminasyon ng ating integratibong gawain sa larangan ng wika, kasaysayan at kultura, ginugunita natin ngayon si Beato Zeferin Namuncura.

Maihahambing natin si Namuncura sa limang matalinong babaing nagdala ng ekstrang langis.

Tulad nila, hindi lang naghanda si Namuncura. Nagsakripisyo din siya.

Mantakin ninyo, hindi lamang lumuwas ng siyudad, galing ng probinsiya. Bumaba siya ng bundok. Nilisan niya ang kanyang tribo upang makapag-aral. Kinailangan niyang gawin ito dahil kailangan niyang tulungan at ipagtanggol ang kanyang mga ka-tribo.

Isang bagay na maaari nating matutunan sa kanya ay ang kanyang pagmamahal sa kanyang komunidad. Si Manuel, ang kanyang ama, ay kinikilalang pinuno ng kanilang tribo. Lalo pa at galing siya sa isang prominenteng pamilya ng kanilang tribu.

Dagdag pa dito, hindi madali ang mag-aral. Ngunit sinikap niyang harapin ang lahat ng ito dahil mas higit na matimbang sa kanya ang pagmamahal niya sa kanyang tribo, kaysa sa takot o hiya na kinakaharap niya sa isang bagong lugar na punong puno ng mga banyaga.

Nang nilisan niya ang kanyang tribo, tumuloy siya sa isang iskwelahan ni Don Bosco.

Nanibago rin siya. Noong una, hindi rin naging madali sa kanya ang pumila, tulad ng ginagawa ninyo pag oras nang pumasok ng silid-aralan. Hindi rin naging madali
sa kanya ang sundin ang tunog ng kampana. Ngunit dahan-dahan, naging huwaran din siya sa mga kasing-edad niya.

Kaya naman siya ang referee sa mga liga nila. At ang bawat salita niya ay tanggap ng madami. Iginagalang siya ng kanyang mga kaibigan.

Ang family spirit na naranasan niya sa iskwelahang iyon ay kaagad na nagpamahal sa kanya kay Don Bosco, at sa mga guro at kawani ng institusyong iyon.

Ito ang ikalawang aral na maari nating mapulot sa kanyang buhay: Yung kultura ng paaralan ni Namuncura ay makikita din natin sa ating paligid. Ito ay ang kulturang Salesyano. Yung good morning talks. Misa. Kumpisal. Pagpila bago pumasok sa mga silid-aralan–nararanasan ninyo ang mga ito ngayon, at ito rin ang naranasan ni Namuncura noon.

Kaya nga kung siya ay beato, malapit nang maging santo, malaki din ang ating pagkakataong sumunod sa yapak niya.

Tatlong buwan pa lang akong nasa DBTI, pero kaagad akong napahanga ng ilang kawani ng ating iskwelahan, at maging ng ilang mga Bosconians sa kanilang pagmamahal kay Don Bosco.

Alam ba ninyo kung anong sikreto para mawala ang problema? Mahalin ninyo lang ito. Dahil ang mga taong minamahal natin, iniiwan nila tayo.

Pero ang mga kawani at Bosconians ng DBTI na ito, sigurado akong hinding hindi sila lalayo kay Don Bosco, kahit na siguro darating ang araw na hindi na sila mag-aaral o magtatrabaho dito, si Don Bosco kasi, nasa puso na nila.

Ang iba sa kanila ay inspirasyon din sa akin sa kanilang pagpupunyaging maging huwaran sa kanilang larangan.

At ang ikatlong bagay na maaari nating matutunan kay Namuncura, niyakap ni Namuncura ang Ebanghelyo… Oo, mahal niya pa rin ang kanyang mga kababayan, at sigurado siyang babalik pa rin siya sa piling nila pagkatapos niyang mag-aral.

Pero dahil napamahal na siya kay Don Bosco, hindi na lang niya ninais na maging isang doktor o inhinyero para sa kanyang tribo, pinangarap niya na ring maging isang Salesyanong Pari upang sa pamamagitan niya ay makilala ng kanyang tribu si Kristo.

Pinili niyang gawing huwaran si Sto. Domingo Savio. Hindi naglaon ay siya man din ay kinilala ng kanyang mga kaibigan bilang isang Savio sa kanilang piling.

At ang isa sa pinaka-unang naging Kristiyano dahil na rin sa kanya ay ang kanyang ama na noon ay walumpu’t taong gulang na.

Hilingin natin sa Misang itong katulad ni Namuncura, tayo man din ay makapaghanda, magkaroon ng pag-ibig para sa iba, at higit sa lahat, yakapin ang Mabuting Balita upang sa gayon, tayo man ay maging kasangkapan din upang maihayag ng Diyos ang Kanyang pag-ibig sa iba.

 

#Puso

Napakinggan natin sa ating Mabuting Balita (Mateo 22:1-14) ang isang masamang balita—marami ang inanyayahan sa isang salu-salo, ngunit tila wala sa mga ito ang interesadong dumalo.

Ang Banal na Misa ay isang handaan, at araw-araw, inaanyayahan tayo ng Diyos na makisalo dito.   Nakakatuwa, kasi marami akong nakikita sa atin dito na halos araw-araw ay naririto.

Kung tutuusin, sakripisyo din ang pumunta dito. Pwede naman na kung Linggo lang tayo sumimba. Wala namang kaso ‘yun. Hindi tayo nagkakasala kapag ganun ang ginawa natin.

Oo, may kahirapan ding dumalo dito. Kailangang gumising ng mas maaga. Aba, sayang din ang minutong sana ay ginugol natin sa kama para mas mahaba-haba ang tulog. O ‘di kaya naman, ‘yung mga minutong pwede nating iukol sa pagbabalik tanaw natin sa mga nakaraang aralin, o kaya naman ay pwede tayong makipagkuwentuhan sa mga kaibigan natin.

Pero alam natin kung ano ang halaga ng araw-araw na pagtitipon na ito, at ang dahilan ng pagparito natin—ang pagmamahal natin sa Kanya.

Mahalaga ang relasyong mayroon tayo sa Diyos. At dahil mahalaga ang relasyong ito, binibigyan natin ito ng panahon. Binibigay natin ang puso natin dito.

Katulad ng narinig natin sa unang pagbasa (Ezekiel 16:23-28), nawa ang araw-araw nating pagtitipong ito ay maging katuparan ng paanyaya ni Propeta Ezekiel na pagkalooban tayo ng isang bagong puso ng Panginoon: Isang pusong mayroong malasakit para sa iba; isang pusong marunong makinig; at isang pusong marunong magpatawad.

Hilingin natin ang kaganapan nito sa pagpapatuloy ng ating Banal na salu-salo.