Month: April 2017

Bagong Buhay kay Kristo!

Here’s the text of the reflection I shared with our Lay Mission Partners  in our penitential service earlier.

We have begun last Sunday the holiest of the liturgical season, the Holy Week.

Ang Holy Week sa Spanish ay ‘Semana Santa’ … Ang tawag naman natin sa Tagalog dito ay mga Mahal na Araw. Ano kaya ang masasabi ng mga Filipino teachers? Parang hindi ‘ata swak ang pagsasalin … Hindi ba’t dapat ay ‘banal na mga araw’ ang salin sa ‘holy week?’

Pero marahil, kaya ‘mahal na araw’ ang tawag natin dito ay dahil ‘mahal.’

Sa mga araw na ito naganap ang pagbabayad para sa ating kaligtasan dahil sa ating mga kasalanan.

At ang kabayaran, ay ang mismong buhay ng Anak ng Diyos. Mahal ang mga araw na ito dahil sa ‘pagmamahal ng Diyos.’ Sa mga araw na ito, inaanyayahan tayong minsan pa, saksihang muli ang rurok ng pagmamahal na ito ng Panginoon.

During the first ever general audience of Pope Francis in 2013, he asked these questions:

“What does it mean for us to live the Holy Week? What does it mean to follow Jesus on His way to the Cross on Calvary and the Resurrection?” 

For him, to celebrate the Holy Week means increasingly to enter into God’s logic, which is the logic of the Cross. This is not first of all relates to pain and death, but of love and of self-giving that brings life.

Tapang

Narinig natin ang tagpo ng pagdurusa ni Hesus sa halamanan. Narinig natin kung paanong si Hesus mismo ay dumanas ng pagkatakot na mamatay.

Sino ba dito ang hindi natatakot mamatay? O ‘di ba, lahat tayo ay may takot sa kamatayan. Kung kaya, nang manalangin si Hesus sa halamanan, wika Niya, Ama kung maari, alisin mo na ang kalis na ito. Huwag mo nang ibigay sa akin.

Ipinakikita ni Hesus na hindi Siya naiiba sa atin. Niyakap Niya ang buong pagkatao natin. Niyakap Niya ang Takot … Pangamba …  Tukso … Pati nga kamatayan.

Ngunit, hindi dito natapos ang panalangin ni Hesus. Dugtong pa Niya, “Ngunit, Ama, hindi ang kalooban ko ang siya nawang masunod, kung hindi ang sa Iyo.”

Ito ang tunay na katapangan: Ang kusang loob na pagpapasakop sa kalooban ng Diyos.

Ang tunay na matapang na tao ay kilala ang sarili niya. Hindi siya ang Diyos.

Paghihirap

Meron kaming kapitbahay na masama ang ugali. Nang kumalat ang balitang nagkasakit siya ng cancer, iisa ang reaksyon ng mga tao, “Pinaparusahan siya ng Diyos.”

Ngunit ang sakit ba, ang kahulugan ba ng paghihirap ay bunga ng parusa ng Diyos?

Kung totoo iyon, siguro, lahat tayo ay tatamaan ng cancer.

Ngunit ito lang ba ang kahulugan ng paghihirap? Isang pasakit? Isang pagdurusa? Isang parusa?

Sa pamamagitan ng pagpapakasakit ni Hesus sa krus, binasag niya ang maling konsepto natin ng paghihirap. Ipinakita Niya sa atin na ang pagpapakasakit ang siyang tanda
ng tunay na pag-ibig.

Marami sa atin, para makapasok dito sa Don Bosco, sinasagupa ang tagal at hirap ng paghihintay at pagpila ng masasakyan. Dagdag pa dito ang napakahabang traffic.

Bilang mga guro, hindi lingid sa atin kung gaano kahirap ang pagbuo ng lesson plan, ang pagpupuyat sa gabi para mag check ng requirements at mag compute ng grades.  Ang haba ng pasensiyang kakailanganin para sa pagtuturo.

Ang lahat ng pasakit na ito ba ay isang parusa lang? O may mas higit na malalim na kahulugan ang paghihirap nating ito?

Sinong tao ang gustong maghirap? Wala. Pero ginagawa natin ang lahat ng ito para sa isang mas malalim na layunin: Pag-ibig. Para sa pamilya. Para sa mga kabataan. Para sa bayan at Simbahan.

Ang pagpapakasakit ang tanda ng tunay na pag-ibig. At pag-ibig ang tunay na kahulugan ng makabuluhang pagpapakasakit.

Pagsunod kay Hesus

Matapos nating makita ang katapangan at pagsunod ni Hesus, pagnilayan naman natin ang nararapat nating tugon sa halimbawa Niya.

Mamaya, sa pagdulog natin sa sakramento ng kumpisal, ipapamalas natin ito sa pamamagitan ng pagpapakita ng tapang na harapin ang ating mga kamalian.

Hindi madali ang prosesong ito dahil may kasamang sakit. Ito’y karanasan ng isang pagpapakasakit, at kamatayan sa sarili.

Ang proseso ng pag-amin sa ating kahinaan sa harap ng Diyos at maging sa harap ng tao ay masakit. Nangangagat kasi ang katotohanan.

Kung kaya, kailangan ng tapang at ng kahandaang magdusa. Pero bakit nga ba tayo dudulog sa sakramentong ito? Dahil ba takot tayo sa apoy ng impiyerno? O kaya naman ay para makapila tayo sa komunyon mamaya? O dahil sa pag-ibig?

Let us search within our hearts.

If it is love, I can assure you that it will bear fruit. For love is the reason why Jesus courageously confronted suffering and faced death. And He gives us the assurance that all those who are willing to suffer courageously for love will achieve the glory of the resurrection.

In these last days of our preparation for Easter, let us journey with Jesus, not only in His suffering and death, but follow Him in His resurrection.

Naroroon ang pangako ni Hesus na sinumang aakapin ang paghihirap ay dadalhin Niya sa paraiso.

Ang kumpisal ay hindi lamang karanasan ng paghihirap at kamatayan, ngunit ito rin ang unang hakbang patungo sa muling pagkabuhay … at bagong buhay kay Kristo.