Gospel reflection

‘Halika’t Tingnan mo’

Narinig natin sa Mabuting Balitang (Juan 1:43-51) pagkatapos na pagkatapos na tawagin si Felipe ng ating Panginoon upang himukin siyang sumunod sa Kanyang mga yapak, kaagad niya itong ibinalita sa kaibigan niyang si Nataniel.

Pero tila hindi ata madaling ma impress si Nataniel.

Hindi siya bilib na mayroong mabuting bagay na nagmumula sa bayang pinanggalingan ng ating Panginoon—lalong higit, kung ang tagapagligtas na kanilang hinihintay ay dito magmumula. Hindi naman kasi kilala ang Nazareth. Hindi man lang ito nabanggit kahit na isang beses sa Lumang Tipan. Hindi rin ito kilala ng kahit na sinong eksperto sa sinaunang kasaysayan.

Pero si Felipe, hindi na nagpatuloy sa pangungumbinsi sa kaibigan. Sa halip, ang sabi nito “Halika’t tingnan mo.”

Marahil, napilitan lang sumama si Nataniel dahil sa pagkakaibigan nila ni Felipe.

At ito marahil ang nais iwan sa atin ng Mabuting Balita bilang isang mahalagang aralin para sa ating nagsusumikap na umakay sa mga kaibigan natin patungo kay Kristo: Let us not win them by arguments. Let us convince them by our example that will enable them to see Jesus.

Ito rin ang diwa ng Unang Pagbasa (1 Juan 3:11-21). Ang liham sa atin ni San Juan ay humahamon sa ating mag-ibigan, hindi lamang sa pagsasabi ng “mahal kita” ng ating mga labi, ngunit higit pa dito, dapat ay ipinapahayag ito ng ating pag-gawa.

Kung isinasabuhay mo ang iyong pagiging Kristiyano, nagpupumilit kang magmahal, hindi lamang sa pamamagitan ng dila, kung hindi, sa pamamagitan din ng iyong pag-gawa.

At kung ganito ang iyong naging gawi, hindi mo na kailangan pang makipagtalo pa sa mga kaibigan mong hindi naniniwala sa Diyos.

Hindi nila kailangang mapakinggan sa iyong mga labi na pinananampalatayaan mo ang Diyos. Pero kailangan nila itong makita sa buhay mo.

At kung magkakaganito, sila na mismo ang mag tatanong kung anong mayroon sa iyo na wala sila. At sa ganitong paraan, katulad ni Felipe, maaari mo ring sabihin sa kanila, “Halika’t tingnan mo.”

 

St. Martin of Tours

Ginugunita natin sa liturhiyang ito si St. Martin of Tours.

Ang pinaka-kilalang kuwento tungkol
sa kanya ay nang ibinigay niya ang kalahati ng kanyang balabal sa isang pulubi,
nagulat siya sapagkat kinagabihan,
sa kanyang panaginip, nakita niyang
suot-suot ng ating Panginoon ang mismong balabal na pinagkaloob niya sa pulubi.

Sinasalamin ng mga pagbasa natin
sa araw na ito ang kadakilaan
ng kanyang pag-ibig sa kapwa
tulad ng sinasaad ng liham ni San Juan
sa ating Unang Pagbasa. Pag-ibig ang naging tanging gabay niya sa kanyang buhay.

Makikita rin natin sa Ebanghelyo
ang karunungang naghatid sa kanya
sa landas ng kabanalan: Kung sinuman
ang magpipilit iligtas ang kanyang buhay
ay siyang mawawalan nito.

Ngunit kung sino man ang magbibigay ng kanyang buhay ay siyang magkakaroon ng isang buhay na ganap.

Tunay nga!

Iniwan ni San Martin ang mundo nating mahirap pa sa daga. Wala siyang kapera pera nang siya’y sumakabilang buhay, ngunit napakayaman naman niya
nang siya’y pumasok sa kaharian ng Ama.

Sa Misang ito, pasalamatan natin ang Ama sa pagbibigay ng mga halimbawang
katulad ni San Martin.

Hingin natin ang tulong at panalangin
ng santong ito upang patuloy na makatugon
sa panawagan ng Ama
na mas maging mapagbigay pa sa iba,
mas makapagpatawad pa,
mas maging mapagmahal pa.

Aso

​Mayroon bang matutuwa pag sinabihang “Aso ka!?” Kahit na may mga magagandang katangian ang aso–aso pa rin yun! 

At tao tayo. Kahit na may mga katangian tayong hindi man kapuri-puri–ikararangal pa rin nating tawaging “tao” at hindi “aso.”

Kaya nga mantakin nyo, kung makarating sa isang taong may tumawag sa kanyang aso, sa palagay ninyo ba, matutuwa siya?

Sa ating Mabuting Balita ngayong araw (Lucas 3:31-35), hindi lang basta isang tao ang tinawag na “aso.” Hari ito. At nang huling maiulat sa Bibliyang hindi na siya natutuwa sa pananaway sa kanya ni Juan Bautista dahil nangangalunya siya, pinapugutan niya lang naman ito ng ulo.

Kaya nga maiisip nating tila hindi ma-ingat ang Panginoon sa kanyang pananalita. Hindi din siya tactless. Hindi lang naman kasi ang sarili niya ang dala niya. May mga tagasunod na siyang maaaring maapektuhan sa mga pinagsasabi niya. 

Pero kung tutuusin, sa isang banda, sigurado siya sa kapangyarihan ng Amang nagsugo sa Kanya. Kaya nga, kahit tawagin pa niyang ipis, daga, o langaw ang hari, wala siyang dapat na ikatakot. Hindi Siya dapat mangamba. 

Marahil, ito rin ang hamon para sa bawat isa sa atin. Na maging sigurado sa kapangyarihang taglay ng ating Panginoon. 

Hindi naman sa pagtawag na lang ng kung anu-ano sa kung sino-sino. Pero dapat, mas maging tiyak tayo sa pag-ibig na dulot ng ating Panginoon. Na sana, ito ang ating panghahawakan. Ito ang ating masasandigan. Ito ang unang-unang bagay na maaari nating pagkunan ng lakas ng loob sakaling dadaan man tayo sa mga pagsubok.

Ito ang mismong hamon sa atin ni San Pablo sa panimula ng kanyang liham sa ating unang pagbasa ngayon (Efeso 6:10-20), maging matatag tayo sa Panginoon.

Pinatunayan niya ito sa pamamagitan ng kanyang patuloy na pagpapalaganap ng aral ng Diyos kahit na nakakulong na siya sa piitan. Sige lang–para sa Diyos!

Hilingin natin sa Panginoong bigyan tayo ng tapang upang magampanan natin ang ating tungkulin bilang isang Kristiyano. 

‘Yun bang hindi tayo maduduwag, hindi maninino, hindi mahihiyang ipakilala na Kristiyano tayo sa ating pag-iisip, sa ating pananalita, at sa ating pinag-gagawa.

St. Jerome

caravaggio_-_san_gerolamo

For the entire week, the first reading has been taken from the Book of Job.  Even if we rarely open our Bibles, this name, undoubtedly, has an instant recall.

It is a common knowledge that Job practically lost all his possessions: his cattle were either destroyed by plague or carried of by robbers, his children were all killed in a tragedy, and even his wife left him when he refused to turn his back on the Lord in the midst of these misfortunes.

Over the past days, those who came for Mass or read the daily Mass readings learnt about his sufferings.  And for the past days, God has remained silent so far.

Today, we heard about God’s answer!  And boy, God did prepare His homework! His answers though were not declarations, but a series of interrogations.

Like a machine gun, He issued his questions one after the other.

To these, Job was able to mutter, “How can I answer you? I will put my hand over my mouth.” He was reduced to silence.

If God spoke in a series of questions in the first reading, we heard Him throwing exclamations in the Gospel. We could not immediately recognize that it was Him; it’s as if we’re listening to the President talking.

But our Lord Jesus here was talking  to the apostles. He was preparing them  for the worse. There are people  who are obstinate, hardheaded,  completely attached to their sinful way,
and we could not do anything to convince them to change.

Make no mistake about it, we are all sinners. The only difference is that some sinners keep fighting and some others have given up.

All of you have finished your retreat. In Batulao, you experienced the warm hands of God caressing you, comforting you, embracing you. Do we let this presence of God in our lives bear fruit? Will we respond to Him with love?

You strove to make good confessions, and attempted to firmly hold on to your resolutions. But weeks and months after you encountered the Lord in Batulao, are you still in touch with Him?

If there is one thing the devil excels at, it is to discourage us. The enemy spends his energy trying to convince us to give up: “You will never get rid of these sins” he suggests in your ear, “This is too hard for you,”

“There is no point in going to confession: you will need to confess the same sin again in no time…”

Do these sound familiar?

When we are tempted to commit sin, how do we attend to the temptation?

St. Jerome, the saint we honor today, is known for his terrible temper.  But he is also known, too, for having  a splendid way of not cooperating  with the devil. If he is feeling tempted, he would be up all night to continue to translate the books of the Bible to Latin.

His propensity to sin has given led him to the opportunity of becoming a saint.

St. Jerome found God in the Bible, and he cherished Him there. For most of you, in your last retreat.

Because we have encountered God, life will never be the same again.

It should never be the same again.

 

Padre Pio

download

David Herbert Lawrence, widely regarded as one of the most influential writers of the 20th century, beautifully conjures this line, “Death is the only pure, beautiful conclusion of a great passion.”

We see the concrete reality of this on how the first Pope of the Catholic Church breathed his last: he was crucified upside-down.

But that’s already how the life of Peter ended. Equally interesting is his reason of how he managed to offer his life for the sake of following Jesus.

In our Gospel passage today (Luke 9:18-22), we heard how St. Peter was able to identify who Jesus really is: the Messiah of God.

Of course, the Holy Spirit, must have revealed this truth to Peter. But we could also say that Peter also invested his time to know Jesus a lot deeper. His friendship with Jesus made him capable of identifying how Jesus is different from his other friends.

To speak of friendship with Jesus can sound so cozy and warm and harmless, as if God doesn’t do anything but to give all of us a group hug.

However, Paul Wadell, one of my favorite authors, warns us that it is dangerous to be a friend of God. This is so, because friends have expectations of each other and because every friendship changes us.

There may be grace and glory in being a friend of God, but there is also clearly a cost. Peter paid the price of his friendship with Jesus by his life.

Today, we commemorate St. Padre Pio. He was born in 1887, a year before Don Bosco had to leave for heaven. Padre Pio, too, had to pay a dear price because of his friendship with Jesus. When he was still alive, he had to bear the wounds of Jesus on his hands. Technically called stigmata, St Francis of Assiss and other saints also endured these wounds.

But more than the pain inflicted by his stigmata, it is the cruelty and harassment he received from unbelievers caused him to suffer more.

No less than the Church authorities forbade him to celebrate Mass publicly since he had started to attract the attention of many.

But when they found out that all his claims were truthful, he was given the signal to return to the public ministry.

We, too, are called to nurture our friendship with Jesus. Isn’t it one element of our Salesian spirituality Friendship with Jesus?  But, let me remind you, there is a price we have to pay.

Perhaps, it’s far from being crucified upside-down, nor be given a gift of stigmata, but we are expected to behave like our friend Jesus behaves: patient with one another, kind to others, merciful, polite, gentlemanly, and compassionate.

Let the oft quoted reminder of Don Bosco “Do your ordinary duties, extraordinarily well” become our life principle.

May this Eucharistic celebration remind us that Jesus Himself paid such a costly price so that He could keep us beside Him. So that we could enjoy His friendship.

May our thoughts, words and deeds today show that we value our friendship with Jesus.

Ang Hamon ng ating Pagiging Kristiyano

Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon–K

18 Setyembre 2016


​Nang bininyagan tayo, hindi lang tayo naging bahagi ng Simbahan. Tinanggap din natin ang responsibilidad na tularan ang ating Panginoon. Ipinagkatiwala sa bawat isa sa atin ang hamong itatag ang Kaharian ng Langit kahit na nandito pa lang tayo sa lupa. 

Bnibigyang diin ng ating liturhiya ngayong Linggo ang misyon nating ito bilang mga Kristiyano.  

Sa unang pagbasa (Amos 8:4-7), pumapaimbabaw ang tinig ni Propeta Amos sa pagpapa-alala sa ating huwag maging ganid sa salapi. Bagamat nakatuon ang kanyang atensyon sa mga mangangalakal na nandaraya sa kanilang paninda sa pamamagitan ng pag-gamit ng maling takalan at pandaraya sa timbang sa mga mamimili, ang paalalang ito ay tumimo rin sa ating puso. 

Baka naman, kahit na hindi kailangan, nagta-trabaho pa rin tayo sa araw ng Linggo, at lalo na kung dahil sa trabaho ay hindi natin nahaharap ang ating tungkuling magsimba sa Linggo. 

Huwag naman sana.

Hindi lang ang mga dukha at api sa lipunan ang dapat nating abutan ng katarungan, ng justice—ang katarungan din ay ang pagtutuon ng panahon sa pag-samba sa Diyos na makapangyarihan.    

Sa ating pagsamba sa Panginoon, ipinapaalala sa atin ni San Pablo sa ating ikalawang pagbasa (1 Timoteo 2:1-8), na dalhin natin ang intensyon ng ating mga pinuno. Kalugod-lugod ito sa Panginoon. Marami ang bumabatikos sa pangkasalukuyang pamumuno ng ating pamahalaan. At sa siping ito ng liham ni San Pablo, inaanyayahan tayong ipanalangin ang ating mga pinuno, hindi lamang “upang makapamuhay tayo nang tahimik at payapa, marangal,” higit sa lahat, upang makapamuhay tayo nang “may kabanalan.”

Nang naparito sa ating bansa ang Santo Papa noon lang nakaraang taon, muli niya tayong hinimok na magsilbing ilaw ng pananampalataya para sa kontinente ng Asya na hindi pa kumikilala kay Kristo. 

Sana, sa halimbawa natin bilang isang bayan, maging tunay tayong tagapagtaguyod ng Ebanghelyo. 

Sa kuwento ni Hesus sa ating mabuting balita ngayong Linggo (Lucas 16:1-13), mayroon din Siyang tila ini-endorsong isang mabuting halimbawa. Pero magtataka tayo marahil, kasi para atang bad example ang napili Niyang halimbawa.  Sa kuwento kasi, hindi ito tapat, walang honesty, mandaraya!

Ngunit hindi ang pandaraya ang tinutukoy ng Panginoon, kung hindi, ang kanyang pagiging creative, pagiging malikhain, sa pagsasalba ng kanyang sarili sa panganib na sasalubong sa kanya sakaling matanggal siya sa puwesto. 

Ito ang aspetong binibigyang diin ng Panginoon—na kung sana, magiging ganito rin tayo ka-‘creative’ sa pagbuhay ng ating pananampalataya upang ma-ganyak ang ibang tularan tayo. 

Maraming taon na ang nakakaraan, may kasama akong kaibigan sa isang malaking mall. Napadako kami sa shelf kung saan nandoon naka-posisyon ang mga condoms. Tila inagaw ng atensyon ng kaibigan ko ang pagkaganda-gandang wrappers ng mga ito. Parang candy. Napakakukulay. Magaganyak pati ang mga musmos na batang kunin at bilhin ito. 

Tapos, naibulalas ng kaibigan ko, sana ganito rin tayo ka-creative pagdating sa pagpapakalat ng Ebanghelyo.   

Sa ating pagdalo sa Misa ngayong Linggo, sana ay hilingin natin sa Diyos ang tanging inspirasyon na magpapatibay sa ating pananampalataya sa Diyos upang lalo itong maging kaakit-akit para sa iba. Nang sa gayon, tunay tayong makakatupad sa ating tungkuling ipalaganap ito sa iba. 

Ina ng Hapis

ol-and-jesus-on-crossIsang araw pagkatapos ng pagtatampok sa krus, ginugunita naman natin ngayon ang ang ating Mahal na Ina, ang Ina ng Hapis, si Maria.

Anng tradisyong ito ng pag-aala-ala sa Ina ng Hapis ay nagsimula pa noong ika-labing apat na siglo, at tumutukoy sa pitong pangyayari sa buhay ng ating Panginoong nagdulot ng pasakit sa kanyang puso.

Tampok sa ating Ebanghelyo ngayon ang isa sa pitong ito. Narinig natin na nang nakabayubay ang Panginoong Hesus sa krus, naroroon si Maria sa paanan nito.

Matipid ang detalyeng binigay sa atin ni San Juan (Juan 19:25-27).

Hindi niyo  inilarawan kung ano nga ba ang ginagawa ni Maria sa pagkakatayo sa baba ng krus—hindi natin narinig kung umiyak nga ba siya, o kaya naman ay kung sinumbatan niya yung mga nagparusa sa Anak niya.

Ang tanging detalye lang na narinig natin ay naroroon siya sa paanan ng krus, kasama ng ating Panginoong dahang-dahang binabawian na ng buhay.

Sinasalamin ng ating Mahal na Ina ang pangaral ni San Pablo sa unang pagbasa (1 Kor 15:1-11).

Si Hesus ang naging sandigan ng kanyang buhay. At ang hapis na naramdaman niya ay hindi naging sagabal upang huminto siya sa pagsunod sa Panginoon. Ang kanyang pag-ibig kay Kristo ay higit na matimbang pa kaysa dito.

Sa Eukaristiyang ito, ipanalangin nating matularan natin ang ating Mahal na Ina sa kanyang halimbawa ng pagsunod sa Panginoon, kahit na alam nating may kapalit ito, kahit na alam nating may sakripisyong naghihintay sa atin sa pagsunod sa Kanya.

Dahil sa kabila ng lahat, ang Misang ito ay isang pag-gunita sa Kanyang pag-aalay ng buhay para sa inyo at para sa akin.