Padre Pio

download

David Herbert Lawrence, widely regarded as one of the most influential writers of the 20th century, beautifully conjures this line, “Death is the only pure, beautiful conclusion of a great passion.”

We see the concrete reality of this on how the first Pope of the Catholic Church breathed his last: he was crucified upside-down.

But that’s already how the life of Peter ended. Equally interesting is his reason of how he managed to offer his life for the sake of following Jesus.

In our Gospel passage today (Luke 9:18-22), we heard how St. Peter was able to identify who Jesus really is: the Messiah of God.

Of course, the Holy Spirit, must have revealed this truth to Peter. But we could also say that Peter also invested his time to know Jesus a lot deeper. His friendship with Jesus made him capable of identifying how Jesus is different from his other friends.

To speak of friendship with Jesus can sound so cozy and warm and harmless, as if God doesn’t do anything but to give all of us a group hug.

However, Paul Wadell, one of my favorite authors, warns us that it is dangerous to be a friend of God. This is so, because friends have expectations of each other and because every friendship changes us.

There may be grace and glory in being a friend of God, but there is also clearly a cost. Peter paid the price of his friendship with Jesus by his life.

Today, we commemorate St. Padre Pio. He was born in 1887, a year before Don Bosco had to leave for heaven. Padre Pio, too, had to pay a dear price because of his friendship with Jesus. When he was still alive, he had to bear the wounds of Jesus on his hands. Technically called stigmata, St Francis of Assiss and other saints also endured these wounds.

But more than the pain inflicted by his stigmata, it is the cruelty and harassment he received from unbelievers caused him to suffer more.

No less than the Church authorities forbade him to celebrate Mass publicly since he had started to attract the attention of many.

But when they found out that all his claims were truthful, he was given the signal to return to the public ministry.

We, too, are called to nurture our friendship with Jesus. Isn’t it one element of our Salesian spirituality Friendship with Jesus?  But, let me remind you, there is a price we have to pay.

Perhaps, it’s far from being crucified upside-down, nor be given a gift of stigmata, but we are expected to behave like our friend Jesus behaves: patient with one another, kind to others, merciful, polite, gentlemanly, and compassionate.

Let the oft quoted reminder of Don Bosco “Do your ordinary duties, extraordinarily well” become our life principle.

May this Eucharistic celebration remind us that Jesus Himself paid such a costly price so that He could keep us beside Him. So that we could enjoy His friendship.

May our thoughts, words and deeds today show that we value our friendship with Jesus.

Ang Hamon ng ating Pagiging Kristiyano

Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon–K

18 Setyembre 2016


​Nang bininyagan tayo, hindi lang tayo naging bahagi ng Simbahan. Tinanggap din natin ang responsibilidad na tularan ang ating Panginoon. Ipinagkatiwala sa bawat isa sa atin ang hamong itatag ang Kaharian ng Langit kahit na nandito pa lang tayo sa lupa. 

Bnibigyang diin ng ating liturhiya ngayong Linggo ang misyon nating ito bilang mga Kristiyano.  

Sa unang pagbasa (Amos 8:4-7), pumapaimbabaw ang tinig ni Propeta Amos sa pagpapa-alala sa ating huwag maging ganid sa salapi. Bagamat nakatuon ang kanyang atensyon sa mga mangangalakal na nandaraya sa kanilang paninda sa pamamagitan ng pag-gamit ng maling takalan at pandaraya sa timbang sa mga mamimili, ang paalalang ito ay tumimo rin sa ating puso. 

Baka naman, kahit na hindi kailangan, nagta-trabaho pa rin tayo sa araw ng Linggo, at lalo na kung dahil sa trabaho ay hindi natin nahaharap ang ating tungkuling magsimba sa Linggo. 

Huwag naman sana.

Hindi lang ang mga dukha at api sa lipunan ang dapat nating abutan ng katarungan, ng justice—ang katarungan din ay ang pagtutuon ng panahon sa pag-samba sa Diyos na makapangyarihan.    

Sa ating pagsamba sa Panginoon, ipinapaalala sa atin ni San Pablo sa ating ikalawang pagbasa (1 Timoteo 2:1-8), na dalhin natin ang intensyon ng ating mga pinuno. Kalugod-lugod ito sa Panginoon. Marami ang bumabatikos sa pangkasalukuyang pamumuno ng ating pamahalaan. At sa siping ito ng liham ni San Pablo, inaanyayahan tayong ipanalangin ang ating mga pinuno, hindi lamang “upang makapamuhay tayo nang tahimik at payapa, marangal,” higit sa lahat, upang makapamuhay tayo nang “may kabanalan.”

Nang naparito sa ating bansa ang Santo Papa noon lang nakaraang taon, muli niya tayong hinimok na magsilbing ilaw ng pananampalataya para sa kontinente ng Asya na hindi pa kumikilala kay Kristo. 

Sana, sa halimbawa natin bilang isang bayan, maging tunay tayong tagapagtaguyod ng Ebanghelyo. 

Sa kuwento ni Hesus sa ating mabuting balita ngayong Linggo (Lucas 16:1-13), mayroon din Siyang tila ini-endorsong isang mabuting halimbawa. Pero magtataka tayo marahil, kasi para atang bad example ang napili Niyang halimbawa.  Sa kuwento kasi, hindi ito tapat, walang honesty, mandaraya!

Ngunit hindi ang pandaraya ang tinutukoy ng Panginoon, kung hindi, ang kanyang pagiging creative, pagiging malikhain, sa pagsasalba ng kanyang sarili sa panganib na sasalubong sa kanya sakaling matanggal siya sa puwesto. 

Ito ang aspetong binibigyang diin ng Panginoon—na kung sana, magiging ganito rin tayo ka-‘creative’ sa pagbuhay ng ating pananampalataya upang ma-ganyak ang ibang tularan tayo. 

Maraming taon na ang nakakaraan, may kasama akong kaibigan sa isang malaking mall. Napadako kami sa shelf kung saan nandoon naka-posisyon ang mga condoms. Tila inagaw ng atensyon ng kaibigan ko ang pagkaganda-gandang wrappers ng mga ito. Parang candy. Napakakukulay. Magaganyak pati ang mga musmos na batang kunin at bilhin ito. 

Tapos, naibulalas ng kaibigan ko, sana ganito rin tayo ka-creative pagdating sa pagpapakalat ng Ebanghelyo.   

Sa ating pagdalo sa Misa ngayong Linggo, sana ay hilingin natin sa Diyos ang tanging inspirasyon na magpapatibay sa ating pananampalataya sa Diyos upang lalo itong maging kaakit-akit para sa iba. Nang sa gayon, tunay tayong makakatupad sa ating tungkuling ipalaganap ito sa iba. 

Ina ng Hapis

ol-and-jesus-on-crossIsang araw pagkatapos ng pagtatampok sa krus, ginugunita naman natin ngayon ang ang ating Mahal na Ina, ang Ina ng Hapis, si Maria.

Anng tradisyong ito ng pag-aala-ala sa Ina ng Hapis ay nagsimula pa noong ika-labing apat na siglo, at tumutukoy sa pitong pangyayari sa buhay ng ating Panginoong nagdulot ng pasakit sa kanyang puso.

Tampok sa ating Ebanghelyo ngayon ang isa sa pitong ito. Narinig natin na nang nakabayubay ang Panginoong Hesus sa krus, naroroon si Maria sa paanan nito.

Matipid ang detalyeng binigay sa atin ni San Juan (Juan 19:25-27).

Hindi niyo  inilarawan kung ano nga ba ang ginagawa ni Maria sa pagkakatayo sa baba ng krus—hindi natin narinig kung umiyak nga ba siya, o kaya naman ay kung sinumbatan niya yung mga nagparusa sa Anak niya.

Ang tanging detalye lang na narinig natin ay naroroon siya sa paanan ng krus, kasama ng ating Panginoong dahang-dahang binabawian na ng buhay.

Sinasalamin ng ating Mahal na Ina ang pangaral ni San Pablo sa unang pagbasa (1 Kor 15:1-11).

Si Hesus ang naging sandigan ng kanyang buhay. At ang hapis na naramdaman niya ay hindi naging sagabal upang huminto siya sa pagsunod sa Panginoon. Ang kanyang pag-ibig kay Kristo ay higit na matimbang pa kaysa dito.

Sa Eukaristiyang ito, ipanalangin nating matularan natin ang ating Mahal na Ina sa kanyang halimbawa ng pagsunod sa Panginoon, kahit na alam nating may kapalit ito, kahit na alam nating may sakripisyong naghihintay sa atin sa pagsunod sa Kanya.

Dahil sa kabila ng lahat, ang Misang ito ay isang pag-gunita sa Kanyang pag-aalay ng buhay para sa inyo at para sa akin.

The Cross of Jesus

triumph-cross

We heard from the commentator that our celebration of the Mass today is called the “Exaltation of the Cross.”

Exaltation. A quick check from an online dictionary tells us that “it is a feeling or state of extreme happiness.” With this definition come some synonyms: elation, ecstasy, delight.

Exaltation—we don’t have a problem with this word, do we? After all, shouldn’t we all feel happy and delighted every time we celebrate the Mass?

But the next word after “exaltation” appears to be quite problematic—the Cross!

We know that the cross is where our Lord Jesus died. During the time of Jesus, the cross was the most terrifying instrument to kill the thieves, slaves and criminals.

Jesus was sentenced to death because He was considered a criminal.

We heard from the Bible stories that before He was nailed on the cross, He was ordered to carry it first. The cross was heavy. And the parade going up to that mountain, where He would be crucified was not a walk in the park!

You see, to be killed using the cross was and, still is, the most frightful form of death.

That’s why, it’s just normal to ask “what’s the point of our celebration today?” “Why should we be happy about the Cross?” “Why even have a feast dedicated for it?”

To answer these questions, let us go through the readings.

The Gospel gives us the reason why: “For God so loved the world that he gave his only Son, so that everyone who believes in him may not perish but may have eternal life.”

Jesus died on the cross because of you and me. God wanted us to be with Him in heaven. But this will not be possible because of our sins. Through the cross, Jesus gave His life freely, for all of us.

St. Paul, in his letter to the Philippians, reminds us that Christ Jesus, though He is God, chose to be lowly, and became obedient to the point of death–even death on a cross.

We don’t ask you to nail yourself on the cross. Jesus has done it for us once and for all.

You have your assignments, you have your tests. At times, you have very naughty classmates you need to face. These are your crosses. Let us not run away from them.

The cross is a reminder that God loves us so much even if we do not deserve this love.

In this celebration of the Eucharist, let us beg Jesus for the strength and courage to love others as well, even if it is not the easiest thing to do. Christ has shown the way, let us follow His example.

 

Naligaw, Nawala, at Nagwala

Human-Rights-500x261.png

Graphics courtesy of PCIJ.org

Tatlong kuwento ang matutunghayan natin sa ating Mabuting Balita (Lucas 15:1-10) ngayong Linggo. Ngunit ang bawat isa’y tumutukoy lang sa isang mensahe: Pinakatatangi ng Diyos ang mga naliligaw (salaping pilak), ang mga nawawala (tupa), at maging ang mga nagwawala (ang alibuhgang anak).

Ang tatlong ito’y sumisimbolo sa bawat isa sa ating patuloy na hinahanap at hinihintay ng Panginoong manumbalik sa Kanya.

Ang puso ng Diyos ay puno ng awa at habag. Ito ang mensahe ng ating unang pagbasa (Exodo 32:7- 11.13-14). Mayroon Siyang dahilan upang kamuhian tayo. Madalas kasi, lagi natin Siyang kinakalimutan. Ngunit paulit-ulit Niyang ipinaparanas sa atin ang Kanyang pagpapatawad at pagmamahal.

Si San Pablo, sa ating ikalawang pagbasa (1 Timoteo 1:12- 17), ay maaaring magsilbing isang halimbawa kung paano naging mapagpatawad ang Panginoon. Naging instrumento siya ng kalupitan sa mga tagasunod ng Panginoon, ngunit hindi lamang siya pinatawad nito. Higit pa dito, tinawag siya upang maging alagad ng Panginoon.

Sa pasimula ng liham niya kay Timoteo, inilahad niyang ang Panginoon ang patuloy na nagbibigay sa kanya ng lakas upang magpatuloy sa kanyang gawain.

Hindi naman kasi madali ang magpatawad, ‘di ba? Nais nating iparamdam sa mga taong nakapanakit sa atin ang galit natin. At kung tayo lang ang masusunod, lintik lang ang walang ganti! Ngunit hindi ito ang paraan ng Diyos.

Lahat tayo ay mayroong pagkukulang sa Ama. Isinugo Niya ang Kanyang Anak na si Hesus upang lahat tayo’y Kanyang tipuning muli. Kay Hesus, mababanaag natin ang mukha ng Amang mapagkalinga, mapagpatawad at mapagmahal.

Nawa’y mapaalala sa atin nito na kapootan ang kasalanan, h’wag ang may sala! At ang kumakalat na ideya na ang mga kapatid nating nalulong sa ipinagbabawal na droga ay “hindi na dapat ituring na tao” ay isang tahasang pagsalungat sa mensaheng ito ng Ebanghelyo. Ginagamot ang mga katulad nila, hindi pinapatay.

Kung tunay tayong mga tagasunod ni Kristo, ang misyon natin ay tularan ang Kanyang halimbawa: Hanapin ang mga nawawala, ibalik sa daan ang mga naliligaw at mahirap man itong intindihin, amuin ang mga nagwawala!

 

Change

Change-e1360817035602

Graphics lifted from http://www.selfstairway.com

The #changeiscoming became one of the hottest trending items in Twitter on June 30, with the inauguration of Rodrigo Duterte.

Heraclitus, one of the philosophers of the Greek antiquity, was convinced that the only constant thing in the world is change.

But there seems to be a controversy in today’s Gospel (Luke 5:33-39). Apparently, not everyone is happy with change—some are obviously resisting it.

We heard that some people went to Jesus to tell Him that they observed the disciples
of John the Baptist, and even of the pharisees—fast often, but the disciples of Jesus does not.

To answer this question, Jesus proposes a double analogy of the new cloth and new skins which refers to the newness of the Gospel. In the time of Jesus, they did not store wine in bottles. They used containers made of animal skin instead, which is more portable.

However, wine skins had to be treated with care, since the leather became worn over time and could easily break, especially if filled with new wine.

Jesus is the new wine. His teachings are revolutionary at that time—and even up to now! Let’s have a quick review of His teachings: Love your enemies, pray for those who persecute you, do not judge, and if you want to become a leader, learn to serve!

In the first reading (1 Corinthians 4:1-5), we heard from the letter of St. Paul to the Corinthians a reminder to heed these teachings. We are challenged to become visual aids of the love of God by becoming servants of Jesus.

‘Yun bang hindi mo na kailangang buksan ang bibig mo para madinig nila sa iyo ang pangalan ni Kristo. Pero sa pamamagitan ng iyong halimbawa, nakikilala nila ang galaw ng Diyos sa buhay mo.

Our dear grade 10 students, you are on this stage of your life in which change is very much felt. Some of you now are the leaders of the clubs, not only a few are given heavier responsibilities. At the end of the school year, you will feel it more because you will realize that some of the members of your batch will have to look for other schools where they will continue their schooling.

I pray that you will have an ever open attitude for change. People acknowledge that one great trait of Bosconians is their flexibility—in sports, in technical matters, even in winning the attention of the girls. But I hope that this flexibility is extended to the realm of your soul so that you could welcome Christ there. So that He could create wonders in you and through you.

In this first Friday of the new month, as we honor the Most Sacred Hart of Jesus, and as we continue with our Eucharist, let us beg the Lord to grant us a greater love for Him so that we could become true Bosconians in the mind of St. John Bosco: good Christians, upright citizens.

 

Paradox

images

Graphics courtesy of kenwytsma.com

“Ang karunungan ng mundo ay isang kahangalan” ang nakuha kong buod sa ating unang pagbasang galing sa sulat ni San Pablo sa mga taga-Corinto (1 Kor 3:18-23).

Pero kung mapapansin n’yo, tila magkasalungat ang dalawang salita sa pahayag na ito: karunungan at kahangalan.

Ang tawag dito ay paradox, sa Tagalog ata’y kabalintunaan ang tawag nila dito. Ito ‘yung mga pahayag na wari’y magkasalungat ang kahulugan.

Halimbawa:
– Ang simula ng katapusan.
– Less is more.
– Ang alam ko lang, wala akong alam.

Pero kung susuriin, mayroong karunungan taglay ang paradox. May katotohanang nagsusumigaw sa pahayag na ito: Maging kritikal sa mga aral na hatid ng mundo. At paka-iingat lang ang nagsasabing maalam siya, dahil ang totoo’y nangunguna siya sa kamangmangan.

Ang kabanata ng buhay ng ating Panginoong napakinggan sa ating Mabuting Balita ay isang halimbawa din ng paradox (Luc 5:1-11).

Aba naman! Siya pang isang karpintero ang nagturo sa mga babad sa laot kung paanong manghuli ng isda!   Naubos ang buong magdamag nila sa laot. Pero nang gabing iyon, inalat sila. Wala silang nahuling isda.

Naghuhugas na sila ng lambat nang datnan sila ni Hesus. Inutusan Niya silang bumalik ulit sa dagat para maglayag. At ganun nga ang ginawa nila. Hindi sila makapaniwala, dahil sa dami ng huli nila—halos masira ang lambat na gamit nila!

Kaya nga kung tayo sila, malamang mas maeengganyo pa tayong bumalik ulit sa dagat pagkatapos madala sa palengke ang napakaraming huli… Para manghuli pa ulit. Pero, isang paradox ulit, hindi ganun ang kanilang ginawa. Iniwan nila ang kanilang lambat, ang kanilang bangka, ang dagat upang sumunod kay Hesus. Sapagkat, sabi nga ng unang pagbasa, “Ang karunungan ng mundo ay isang kahangalan.”

Sa ating pagdiriwang ng banal na Eukaristiya sa unang araw ng bagong buwan, hilingin natin sa Diyos na makilala ang Kanyang karunungan at sundan ang Kanyang tawag kahit na wari’y kabalintunaan ito, kahangalan, sa mata ng mundo.