On St. James, Apostle


Ipinagdiriwang natin ngayon ang kapistahan ni St. James.

May ilang mga bagay tayong alam sa kanya dahil mababasa natin ang mga ito sa Bibliya.

Kapatid siya ni St. John na isa ring apostle. At tulad ni St. Peter, isa rin siyang mangingisda. 

Lagi siyang kasama sa mahahalagang pangyayari sa buhay ni Jesus—tulad ng Transfiguration at Agony in the Garden.  Kaya nga masasabing sa 12 apostles, isa siya sa tatlong BFF ni Jesus.

Sa Gospel ngayong araw, narinig natin ang tanong ni Jesus sa magkapatid na si Sts. James at John kung kaya ba nilang inumin ang basong iinuman ng Panginoon. 

Madalas, hindi tayo umiinom sa isang basong gamit na.

Ako, kung kailangang kailangang maki-inom sa baso ng may baso, sisiguruduhin kong hindi lang dapat kilala ko ang uminom dito, pero dapat, kahit papaano, ka-close ko ang taong gumamit nito.

Ito ang kahulugan ng pagsasabi ni James at ni John na kaya nilang tumagay sa mismong basong iinuman ng Panginoon. 

We celebrate today the life of the apostle James—and except for Judas—all the apostles are given much importance by the Church. The Mass that we are celebrating today is not just a mere commemoration, but a feast. Hence, we had the Gloria earlier.

You see, the apostles are not simply holy men, they walked side-by-side with our Lord Jesus. They witnessed to His life and teachings. They were His collaborators, and as such, we consider them pillars of our Church.

Let me highlight three qualities of James as an apostle: Prayerful, Courageous and Humble.


James’ first quality is his being prayerful.

When we speak of the prayerfulness of James, we do not merely speak of his strategy, or his skill, or his technique in praying. Ang pagdarasal kasi ay tumutukoy sa relasyong mayroon tayo sa Panginoon. At makikita natin kung gaano siya katinding magdasal sa pamamagitan ng pagtitiwala niya sa Diyos.

In the first reading, we heard from the second letter of St. Paul to the Corinthians a long list of difficulties which someone who belongs to Christ needs to undergo: trials, questions, and persecution.

James survived all of these. Not because of his own capacity, but because God provides.

By this time, you must have heard of the passing on of Br. Elmer Rodriguez. He’s that Salesian who was quiet, but had always that warm ready smile.

I remember that Br. Elmer also exhibited this trust in the Divine Providence. For almost 20 years, he took care of admitting poor young people to Don Bosco schools where he would be assigned. And because they were poor, he also would have to take care of looking for a roof over their heads.

Yesterday, a lay mission partner proved this to me, as he confirmed that Br. Elmer would sometimes borrow money from him so that he could support his poor scholars.

No wonder, many Salesians would hear Br. Elmer constantly repeating his favorite expression: God Provides.

If you pass by Bosco Hall, you will see his coffin. And you will realize that never for a moment it is alone. There are always people inside the Bosco Hall to see him off. In fact, countless people have been flocking there since the early morning of Saturday in order to see him for the last time.

Hindi natin masusukat kung paano natulungan ng Diyos ang hindi na natin mabilang na mga kabataan at ang kani-kanilang mga pamilya dahil nabigyan sila ng oportunidad na makapag-aral sa Don Bosco at makapaghanap-buhay ng marangal. At ito’y dahil sa isang simpleng Salesian brother na hindi mangiming magtiwala sa kabaitan ng Diyos.

When we speak of prayerfulness, we speak of trust. That’s the genuine way to pray. That’s how James—and Br. Elmer—showed their trust in Jesus.


The second quality of James is courage.

Because James prayed fervently, he was ready to gulp down whatever was inside the cup of Jesus. His willingness to drink the cup which Jesus drank from was not just a mere issue of hygiene, trust or closeness.  It meant something else. It meant that he was ready to share in the destiny of Jesus.

And his courage to drink the same cup was such a real expression of his willingness to be with Jesus no matter what. He didn’t know what’s inside the cup. But when Christ had asked him if he could drink from the same cup he would drink from, he didn’t think twice. He immediately said yes. And when his Master Jesus was crucified, he must have an inkling that he would suffer the same fate.

Last year, I know of one of our teachers who braved the traffic and the distance just to drive to Don Bosco Batulao to visit his students who were having their retreat even if he was not given such a task. As the Christian Living teacher of the whole grade 10, he must have felt that he had to do it.

And as he drove to Batulao, he would tag along the respective advisers of the students. He covered all seven sections of them.

Last month, some of our lay mission partners were recognized for their perfect attendance. After the assembly, I asked him why he did not get the award. He reminded me, that at some point, he had to leave Makati for Batulao so that he could catch his students, effectively disqualifying himself from being considered for the award.

If James is dauntless in the face of death, Sir Alfie Rogel is courageous enough to spend some more on gas and toll, sacrifice the time which he could have devoted to his family and work and forego the possibility of receiving any recognition and cash reward given to our lay mission partners who register perfect attendance—solely for the reason to be with his students.


 The last quality of James is humility.

James showed us how the Kingdom of Heaven is far different from our world. That it is not given to the powerful, rich or those who are in control, but to a lowly fisherman who would be willing to humble himself, follow the instructions of the Lord, and serve others.

With his readiness to drink the chalice of Jesus, James gave his yes to the Lord whatever might come, as long as he was in His company.
But in the crucifixion scene, we learnt that out of the 12 apostles, only one stayed with Jesus at the cross—John! James also fled along with the rest. Hence, he failed.

However, James showed his love for Jesus by offering his life for Him. In the Acts of the Apostles, we read the account of His death, making him the first apostle who offered his life on account of his being a follower of Christ.

Ang pagpapakumbaba ay ang pagkilala na sa harap ng Diyos, ang talino natin, ang ating kakayahan—maging ang ating buhay—ay galing sa Kanya. At magkakaroon ito ng higit na kahulugan kung ipagkakaloob natin sa Kanya.

The apostles were imperfect men. Matthew was a public sinner. Thomas doubted that Jesus really was alive. Peter, the head of the apostles, denied Jesus three times. But because they were humble enough to recognize this, Jesus made wonders in their lives.

Today, we celebrate the feast of James. He is an apostle. An apostle is someone who is sent. As me reflect on these qualities, we also remember that we, too, are sent.

We are sent to live the Gospel, to embody Christ, to become a witness to the Kingdom that is to come.

Perhaps, Jesus is not asking us to follow the footsteps of James to offer our lives for His sake.

Perhaps, Jesus is asking us to just spend some more time in being with Him in prayer.

Perhaps, Jesus is asking us to just stand by Him, by choosing the right thing, even if it is not the easiest.

Perhaps, Jesus is asking us just to be humble in forgiving those individuals who have caused us so much pain.

The greatest form of devotion is by imitation.

Let us be like this apostle in his prayerfulness, in his courage, and in his humility.

Let us ask Jesus for such grace.

Bagong Buhay kay Kristo!

Here’s the text of the reflection I shared with our Lay Mission Partners  in our penitential service earlier.

We have begun last Sunday the holiest of the liturgical season, the Holy Week.

Ang Holy Week sa Spanish ay ‘Semana Santa’ … Ang tawag naman natin sa Tagalog dito ay mga Mahal na Araw. Ano kaya ang masasabi ng mga Filipino teachers? Parang hindi ‘ata swak ang pagsasalin … Hindi ba’t dapat ay ‘banal na mga araw’ ang salin sa ‘holy week?’

Pero marahil, kaya ‘mahal na araw’ ang tawag natin dito ay dahil ‘mahal.’

Sa mga araw na ito naganap ang pagbabayad para sa ating kaligtasan dahil sa ating mga kasalanan.

At ang kabayaran, ay ang mismong buhay ng Anak ng Diyos. Mahal ang mga araw na ito dahil sa ‘pagmamahal ng Diyos.’ Sa mga araw na ito, inaanyayahan tayong minsan pa, saksihang muli ang rurok ng pagmamahal na ito ng Panginoon.

During the first ever general audience of Pope Francis in 2013, he asked these questions:

“What does it mean for us to live the Holy Week? What does it mean to follow Jesus on His way to the Cross on Calvary and the Resurrection?” 

For him, to celebrate the Holy Week means increasingly to enter into God’s logic, which is the logic of the Cross. This is not first of all relates to pain and death, but of love and of self-giving that brings life.


Narinig natin ang tagpo ng pagdurusa ni Hesus sa halamanan. Narinig natin kung paanong si Hesus mismo ay dumanas ng pagkatakot na mamatay.

Sino ba dito ang hindi natatakot mamatay? O ‘di ba, lahat tayo ay may takot sa kamatayan. Kung kaya, nang manalangin si Hesus sa halamanan, wika Niya, Ama kung maari, alisin mo na ang kalis na ito. Huwag mo nang ibigay sa akin.

Ipinakikita ni Hesus na hindi Siya naiiba sa atin. Niyakap Niya ang buong pagkatao natin. Niyakap Niya ang Takot … Pangamba …  Tukso … Pati nga kamatayan.

Ngunit, hindi dito natapos ang panalangin ni Hesus. Dugtong pa Niya, “Ngunit, Ama, hindi ang kalooban ko ang siya nawang masunod, kung hindi ang sa Iyo.”

Ito ang tunay na katapangan: Ang kusang loob na pagpapasakop sa kalooban ng Diyos.

Ang tunay na matapang na tao ay kilala ang sarili niya. Hindi siya ang Diyos.


Meron kaming kapitbahay na masama ang ugali. Nang kumalat ang balitang nagkasakit siya ng cancer, iisa ang reaksyon ng mga tao, “Pinaparusahan siya ng Diyos.”

Ngunit ang sakit ba, ang kahulugan ba ng paghihirap ay bunga ng parusa ng Diyos?

Kung totoo iyon, siguro, lahat tayo ay tatamaan ng cancer.

Ngunit ito lang ba ang kahulugan ng paghihirap? Isang pasakit? Isang pagdurusa? Isang parusa?

Sa pamamagitan ng pagpapakasakit ni Hesus sa krus, binasag niya ang maling konsepto natin ng paghihirap. Ipinakita Niya sa atin na ang pagpapakasakit ang siyang tanda
ng tunay na pag-ibig.

Marami sa atin, para makapasok dito sa Don Bosco, sinasagupa ang tagal at hirap ng paghihintay at pagpila ng masasakyan. Dagdag pa dito ang napakahabang traffic.

Bilang mga guro, hindi lingid sa atin kung gaano kahirap ang pagbuo ng lesson plan, ang pagpupuyat sa gabi para mag check ng requirements at mag compute ng grades.  Ang haba ng pasensiyang kakailanganin para sa pagtuturo.

Ang lahat ng pasakit na ito ba ay isang parusa lang? O may mas higit na malalim na kahulugan ang paghihirap nating ito?

Sinong tao ang gustong maghirap? Wala. Pero ginagawa natin ang lahat ng ito para sa isang mas malalim na layunin: Pag-ibig. Para sa pamilya. Para sa mga kabataan. Para sa bayan at Simbahan.

Ang pagpapakasakit ang tanda ng tunay na pag-ibig. At pag-ibig ang tunay na kahulugan ng makabuluhang pagpapakasakit.

Pagsunod kay Hesus

Matapos nating makita ang katapangan at pagsunod ni Hesus, pagnilayan naman natin ang nararapat nating tugon sa halimbawa Niya.

Mamaya, sa pagdulog natin sa sakramento ng kumpisal, ipapamalas natin ito sa pamamagitan ng pagpapakita ng tapang na harapin ang ating mga kamalian.

Hindi madali ang prosesong ito dahil may kasamang sakit. Ito’y karanasan ng isang pagpapakasakit, at kamatayan sa sarili.

Ang proseso ng pag-amin sa ating kahinaan sa harap ng Diyos at maging sa harap ng tao ay masakit. Nangangagat kasi ang katotohanan.

Kung kaya, kailangan ng tapang at ng kahandaang magdusa. Pero bakit nga ba tayo dudulog sa sakramentong ito? Dahil ba takot tayo sa apoy ng impiyerno? O kaya naman ay para makapila tayo sa komunyon mamaya? O dahil sa pag-ibig?

Let us search within our hearts.

If it is love, I can assure you that it will bear fruit. For love is the reason why Jesus courageously confronted suffering and faced death. And He gives us the assurance that all those who are willing to suffer courageously for love will achieve the glory of the resurrection.

In these last days of our preparation for Easter, let us journey with Jesus, not only in His suffering and death, but follow Him in His resurrection.

Naroroon ang pangako ni Hesus na sinumang aakapin ang paghihirap ay dadalhin Niya sa paraiso.

Ang kumpisal ay hindi lamang karanasan ng paghihirap at kamatayan, ngunit ito rin ang unang hakbang patungo sa muling pagkabuhay … at bagong buhay kay Kristo.

‘Halika’t Tingnan mo’

Narinig natin sa Mabuting Balitang (Juan 1:43-51) pagkatapos na pagkatapos na tawagin si Felipe ng ating Panginoon upang himukin siyang sumunod sa Kanyang mga yapak, kaagad niya itong ibinalita sa kaibigan niyang si Nataniel.

Pero tila hindi ata madaling ma impress si Nataniel.

Hindi siya bilib na mayroong mabuting bagay na nagmumula sa bayang pinanggalingan ng ating Panginoon—lalong higit, kung ang tagapagligtas na kanilang hinihintay ay dito magmumula. Hindi naman kasi kilala ang Nazareth. Hindi man lang ito nabanggit kahit na isang beses sa Lumang Tipan. Hindi rin ito kilala ng kahit na sinong eksperto sa sinaunang kasaysayan.

Pero si Felipe, hindi na nagpatuloy sa pangungumbinsi sa kaibigan. Sa halip, ang sabi nito “Halika’t tingnan mo.”

Marahil, napilitan lang sumama si Nataniel dahil sa pagkakaibigan nila ni Felipe.

At ito marahil ang nais iwan sa atin ng Mabuting Balita bilang isang mahalagang aralin para sa ating nagsusumikap na umakay sa mga kaibigan natin patungo kay Kristo: Let us not win them by arguments. Let us convince them by our example that will enable them to see Jesus.

Ito rin ang diwa ng Unang Pagbasa (1 Juan 3:11-21). Ang liham sa atin ni San Juan ay humahamon sa ating mag-ibigan, hindi lamang sa pagsasabi ng “mahal kita” ng ating mga labi, ngunit higit pa dito, dapat ay ipinapahayag ito ng ating pag-gawa.

Kung isinasabuhay mo ang iyong pagiging Kristiyano, nagpupumilit kang magmahal, hindi lamang sa pamamagitan ng dila, kung hindi, sa pamamagitan din ng iyong pag-gawa.

At kung ganito ang iyong naging gawi, hindi mo na kailangan pang makipagtalo pa sa mga kaibigan mong hindi naniniwala sa Diyos.

Hindi nila kailangang mapakinggan sa iyong mga labi na pinananampalatayaan mo ang Diyos. Pero kailangan nila itong makita sa buhay mo.

At kung magkakaganito, sila na mismo ang mag tatanong kung anong mayroon sa iyo na wala sila. At sa ganitong paraan, katulad ni Felipe, maaari mo ring sabihin sa kanila, “Halika’t tingnan mo.”


St. Martin of Tours

Ginugunita natin sa liturhiyang ito si St. Martin of Tours.

Ang pinaka-kilalang kuwento tungkol
sa kanya ay nang ibinigay niya ang kalahati ng kanyang balabal sa isang pulubi,
nagulat siya sapagkat kinagabihan,
sa kanyang panaginip, nakita niyang
suot-suot ng ating Panginoon ang mismong balabal na pinagkaloob niya sa pulubi.

Sinasalamin ng mga pagbasa natin
sa araw na ito ang kadakilaan
ng kanyang pag-ibig sa kapwa
tulad ng sinasaad ng liham ni San Juan
sa ating Unang Pagbasa. Pag-ibig ang naging tanging gabay niya sa kanyang buhay.

Makikita rin natin sa Ebanghelyo
ang karunungang naghatid sa kanya
sa landas ng kabanalan: Kung sinuman
ang magpipilit iligtas ang kanyang buhay
ay siyang mawawalan nito.

Ngunit kung sino man ang magbibigay ng kanyang buhay ay siyang magkakaroon ng isang buhay na ganap.

Tunay nga!

Iniwan ni San Martin ang mundo nating mahirap pa sa daga. Wala siyang kapera pera nang siya’y sumakabilang buhay, ngunit napakayaman naman niya
nang siya’y pumasok sa kaharian ng Ama.

Sa Misang ito, pasalamatan natin ang Ama sa pagbibigay ng mga halimbawang
katulad ni San Martin.

Hingin natin ang tulong at panalangin
ng santong ito upang patuloy na makatugon
sa panawagan ng Ama
na mas maging mapagbigay pa sa iba,
mas makapagpatawad pa,
mas maging mapagmahal pa.

Don Bosco’s Recommendations on Vacation

The following are culled from St. John Bosco’s Biographical Memoirs  (pp. 335 -345 of  Volume XIII ).

I don’t recall anyone returning from home to tell me he had behaved better at home than the Oratory, nor do I recall anyone telling me that his vacation had brought him spiritual advantage. On the contrary, every year, I have often had to deplore many falls from grace.

These will make for a true vacation, and, more importantly, a sinless vacation.

  • As soon as you get home, greet your parents, hug them and give them my most heartfelt regards. Respect and obey your parents; do all you can to make them happy.
  • Then, visit your parish priest, give him my regards. Ask him if there is anything you can do around the church while on vacation.
  • The word vacation, from the Latin verb vacare means “to be busy, to be occupied.” You may not be occupied with school, but you should continue to be occupied with work, study or prayer.
  • Keep yourselves always busy and live in God’s presence. Don’t waste your time at home, and, whatever you may do, always remember that Our Lord sees you.
  • While home with your family, help your dad and mom, give them some help: clean the house, set the table, maintain your garden… keep yourself forever busy!
  • Play games with your family: cards, chess, any game you find relaxing.
  • Sleep also a little longer but avoid the “noonday devil” (Ps 90, 6).
  • Be moderate in eating, don’t overeat.
  • As long as there are books to read, read!
  • Read to learn, not just for pleasure. Read useful books.
  • Endeavor to live as good Christians, as you do here at the Oratory:
    o Serve Holy Mass every morning. If you can’t, attend Mass devoutly.
    o To receive Jesus in better disposition, spend some time in meditation.
  • Avoid bad books and bad companions.
  • Avoid laziness.
  • Avoid idleness.



​Mayroon bang matutuwa pag sinabihang “Aso ka!?” Kahit na may mga magagandang katangian ang aso–aso pa rin yun! 

At tao tayo. Kahit na may mga katangian tayong hindi man kapuri-puri–ikararangal pa rin nating tawaging “tao” at hindi “aso.”

Kaya nga mantakin nyo, kung makarating sa isang taong may tumawag sa kanyang aso, sa palagay ninyo ba, matutuwa siya?

Sa ating Mabuting Balita ngayong araw (Lucas 3:31-35), hindi lang basta isang tao ang tinawag na “aso.” Hari ito. At nang huling maiulat sa Bibliyang hindi na siya natutuwa sa pananaway sa kanya ni Juan Bautista dahil nangangalunya siya, pinapugutan niya lang naman ito ng ulo.

Kaya nga maiisip nating tila hindi ma-ingat ang Panginoon sa kanyang pananalita. Hindi din siya tactless. Hindi lang naman kasi ang sarili niya ang dala niya. May mga tagasunod na siyang maaaring maapektuhan sa mga pinagsasabi niya. 

Pero kung tutuusin, sa isang banda, sigurado siya sa kapangyarihan ng Amang nagsugo sa Kanya. Kaya nga, kahit tawagin pa niyang ipis, daga, o langaw ang hari, wala siyang dapat na ikatakot. Hindi Siya dapat mangamba. 

Marahil, ito rin ang hamon para sa bawat isa sa atin. Na maging sigurado sa kapangyarihang taglay ng ating Panginoon. 

Hindi naman sa pagtawag na lang ng kung anu-ano sa kung sino-sino. Pero dapat, mas maging tiyak tayo sa pag-ibig na dulot ng ating Panginoon. Na sana, ito ang ating panghahawakan. Ito ang ating masasandigan. Ito ang unang-unang bagay na maaari nating pagkunan ng lakas ng loob sakaling dadaan man tayo sa mga pagsubok.

Ito ang mismong hamon sa atin ni San Pablo sa panimula ng kanyang liham sa ating unang pagbasa ngayon (Efeso 6:10-20), maging matatag tayo sa Panginoon.

Pinatunayan niya ito sa pamamagitan ng kanyang patuloy na pagpapalaganap ng aral ng Diyos kahit na nakakulong na siya sa piitan. Sige lang–para sa Diyos!

Hilingin natin sa Panginoong bigyan tayo ng tapang upang magampanan natin ang ating tungkulin bilang isang Kristiyano. 

‘Yun bang hindi tayo maduduwag, hindi maninino, hindi mahihiyang ipakilala na Kristiyano tayo sa ating pag-iisip, sa ating pananalita, at sa ating pinag-gagawa.

Ina ng Santo Rosaryo


Litrato mula sa ihradio.com

Narinig natin sa ating unang pagbasa (Gawa 1 : 12-14) na nang nilisan ng Panginon ang ating mundo upang umakyat sa kalangitan, hindi Niya tayo talagang iniwan. Sapagkat naroroon ang mga apostol na kumakatawan sa bagong tatag Niyang Simbahan.

At siyempre, nandoon din kasama nila ang Mahal na Ina.

Patunay lang ito na habang buhay tayo, hindi tayo makaka-graduate talaga sa problema, pero sinisigurado sa ating hinding hinding hindi tayo mag-iisa.

Makakaasa tayo sa tulong ng ating Mahal na Ina. Dahil “napupuno siya ng grasya.” Kaya nga sa Mabuting Balita (Lucas 1:26-38), nagulumihanan man siya, hindi man niya naintindihan ang binalita sa kanya ng Anghel, pero nanalig pa rin siya.

Ngayon, ginugunita natin ang Ina ng Santo Rosaryo, at inaanyayahan tayong huwag mag-alinlangang magtiwala sa pag-ibig ng Panginoon.

Nakita natin ang taglay Niyang kapangyarihan hindi lamang sa buhay ng ating Mahal na Ina, kung hindi, maging sa kasaysayan din ng ating Simbahan.

Noong ika-labing anim na siglo sa mismong araw din na ito, nagkaroon ng labanan sa karagatan sa pagitan ng mga Kristiyano at Muslim. Dehado tayo sa laban. Mas madaming ‘di hamak ang bilang ng  barko ng kalaban. Ganun din ang bilang ng kanilang mga sundalo. Naitala din na masama ang lagay ng panahon noong mga araw na iyon.

Ngunit dahil sa pag-gabay ng ating Panginoon sa pamamagitan ng ating Mahal na Ina, nanaig ang puwersa ng mga Kristiyano.

Sa pamamagitan ng aral na ito na hatid ng kasayasayan, inaanyayahan din tayong magtiwala—tumaya sa walang hanggang pag-ibig ng Diyos.

Patuloy nating hingin natin ang tulong ng ating Mahal na Inang patuloy niya tayong akayin patungo sa Anak Niyang si Hesus.