Author: Donnie Duchin Duya, SDB

Fr. Donnie is a Salesian of Don Bosco from the Philippines. He is currently the Spiritual Moderator of Don Bosco Technical Institute--Makati. He writes essays and tinkers with his plants on his free time.

Bagong Buhay kay Kristo!

Here’s the text of the reflection I shared with our Lay Mission Partners  in our penitential service earlier.

We have begun last Sunday the holiest of the liturgical season, the Holy Week.

Ang Holy Week sa Spanish ay ‘Semana Santa’ … Ang tawag naman natin sa Tagalog dito ay mga Mahal na Araw. Ano kaya ang masasabi ng mga Filipino teachers? Parang hindi ‘ata swak ang pagsasalin … Hindi ba’t dapat ay ‘banal na mga araw’ ang salin sa ‘holy week?’

Pero marahil, kaya ‘mahal na araw’ ang tawag natin dito ay dahil ‘mahal.’

Sa mga araw na ito naganap ang pagbabayad para sa ating kaligtasan dahil sa ating mga kasalanan.

At ang kabayaran, ay ang mismong buhay ng Anak ng Diyos. Mahal ang mga araw na ito dahil sa ‘pagmamahal ng Diyos.’ Sa mga araw na ito, inaanyayahan tayong minsan pa, saksihang muli ang rurok ng pagmamahal na ito ng Panginoon.

During the first ever general audience of Pope Francis in 2013, he asked these questions:

“What does it mean for us to live the Holy Week? What does it mean to follow Jesus on His way to the Cross on Calvary and the Resurrection?” 

For him, to celebrate the Holy Week means increasingly to enter into God’s logic, which is the logic of the Cross. This is not first of all relates to pain and death, but of love and of self-giving that brings life.

Tapang

Narinig natin ang tagpo ng pagdurusa ni Hesus sa halamanan. Narinig natin kung paanong si Hesus mismo ay dumanas ng pagkatakot na mamatay.

Sino ba dito ang hindi natatakot mamatay? O ‘di ba, lahat tayo ay may takot sa kamatayan. Kung kaya, nang manalangin si Hesus sa halamanan, wika Niya, Ama kung maari, alisin mo na ang kalis na ito. Huwag mo nang ibigay sa akin.

Ipinakikita ni Hesus na hindi Siya naiiba sa atin. Niyakap Niya ang buong pagkatao natin. Niyakap Niya ang Takot … Pangamba …  Tukso … Pati nga kamatayan.

Ngunit, hindi dito natapos ang panalangin ni Hesus. Dugtong pa Niya, “Ngunit, Ama, hindi ang kalooban ko ang siya nawang masunod, kung hindi ang sa Iyo.”

Ito ang tunay na katapangan: Ang kusang loob na pagpapasakop sa kalooban ng Diyos.

Ang tunay na matapang na tao ay kilala ang sarili niya. Hindi siya ang Diyos.

Paghihirap

Meron kaming kapitbahay na masama ang ugali. Nang kumalat ang balitang nagkasakit siya ng cancer, iisa ang reaksyon ng mga tao, “Pinaparusahan siya ng Diyos.”

Ngunit ang sakit ba, ang kahulugan ba ng paghihirap ay bunga ng parusa ng Diyos?

Kung totoo iyon, siguro, lahat tayo ay tatamaan ng cancer.

Ngunit ito lang ba ang kahulugan ng paghihirap? Isang pasakit? Isang pagdurusa? Isang parusa?

Sa pamamagitan ng pagpapakasakit ni Hesus sa krus, binasag niya ang maling konsepto natin ng paghihirap. Ipinakita Niya sa atin na ang pagpapakasakit ang siyang tanda
ng tunay na pag-ibig.

Marami sa atin, para makapasok dito sa Don Bosco, sinasagupa ang tagal at hirap ng paghihintay at pagpila ng masasakyan. Dagdag pa dito ang napakahabang traffic.

Bilang mga guro, hindi lingid sa atin kung gaano kahirap ang pagbuo ng lesson plan, ang pagpupuyat sa gabi para mag check ng requirements at mag compute ng grades.  Ang haba ng pasensiyang kakailanganin para sa pagtuturo.

Ang lahat ng pasakit na ito ba ay isang parusa lang? O may mas higit na malalim na kahulugan ang paghihirap nating ito?

Sinong tao ang gustong maghirap? Wala. Pero ginagawa natin ang lahat ng ito para sa isang mas malalim na layunin: Pag-ibig. Para sa pamilya. Para sa mga kabataan. Para sa bayan at Simbahan.

Ang pagpapakasakit ang tanda ng tunay na pag-ibig. At pag-ibig ang tunay na kahulugan ng makabuluhang pagpapakasakit.

Pagsunod kay Hesus

Matapos nating makita ang katapangan at pagsunod ni Hesus, pagnilayan naman natin ang nararapat nating tugon sa halimbawa Niya.

Mamaya, sa pagdulog natin sa sakramento ng kumpisal, ipapamalas natin ito sa pamamagitan ng pagpapakita ng tapang na harapin ang ating mga kamalian.

Hindi madali ang prosesong ito dahil may kasamang sakit. Ito’y karanasan ng isang pagpapakasakit, at kamatayan sa sarili.

Ang proseso ng pag-amin sa ating kahinaan sa harap ng Diyos at maging sa harap ng tao ay masakit. Nangangagat kasi ang katotohanan.

Kung kaya, kailangan ng tapang at ng kahandaang magdusa. Pero bakit nga ba tayo dudulog sa sakramentong ito? Dahil ba takot tayo sa apoy ng impiyerno? O kaya naman ay para makapila tayo sa komunyon mamaya? O dahil sa pag-ibig?

Let us search within our hearts.

If it is love, I can assure you that it will bear fruit. For love is the reason why Jesus courageously confronted suffering and faced death. And He gives us the assurance that all those who are willing to suffer courageously for love will achieve the glory of the resurrection.

In these last days of our preparation for Easter, let us journey with Jesus, not only in His suffering and death, but follow Him in His resurrection.

Naroroon ang pangako ni Hesus na sinumang aakapin ang paghihirap ay dadalhin Niya sa paraiso.

Ang kumpisal ay hindi lamang karanasan ng paghihirap at kamatayan, ngunit ito rin ang unang hakbang patungo sa muling pagkabuhay … at bagong buhay kay Kristo.

‘Halika’t Tingnan mo’

Narinig natin sa Mabuting Balitang (Juan 1:43-51) pagkatapos na pagkatapos na tawagin si Felipe ng ating Panginoon upang himukin siyang sumunod sa Kanyang mga yapak, kaagad niya itong ibinalita sa kaibigan niyang si Nataniel.

Pero tila hindi ata madaling ma impress si Nataniel.

Hindi siya bilib na mayroong mabuting bagay na nagmumula sa bayang pinanggalingan ng ating Panginoon—lalong higit, kung ang tagapagligtas na kanilang hinihintay ay dito magmumula. Hindi naman kasi kilala ang Nazareth. Hindi man lang ito nabanggit kahit na isang beses sa Lumang Tipan. Hindi rin ito kilala ng kahit na sinong eksperto sa sinaunang kasaysayan.

Pero si Felipe, hindi na nagpatuloy sa pangungumbinsi sa kaibigan. Sa halip, ang sabi nito “Halika’t tingnan mo.”

Marahil, napilitan lang sumama si Nataniel dahil sa pagkakaibigan nila ni Felipe.

At ito marahil ang nais iwan sa atin ng Mabuting Balita bilang isang mahalagang aralin para sa ating nagsusumikap na umakay sa mga kaibigan natin patungo kay Kristo: Let us not win them by arguments. Let us convince them by our example that will enable them to see Jesus.

Ito rin ang diwa ng Unang Pagbasa (1 Juan 3:11-21). Ang liham sa atin ni San Juan ay humahamon sa ating mag-ibigan, hindi lamang sa pagsasabi ng “mahal kita” ng ating mga labi, ngunit higit pa dito, dapat ay ipinapahayag ito ng ating pag-gawa.

Kung isinasabuhay mo ang iyong pagiging Kristiyano, nagpupumilit kang magmahal, hindi lamang sa pamamagitan ng dila, kung hindi, sa pamamagitan din ng iyong pag-gawa.

At kung ganito ang iyong naging gawi, hindi mo na kailangan pang makipagtalo pa sa mga kaibigan mong hindi naniniwala sa Diyos.

Hindi nila kailangang mapakinggan sa iyong mga labi na pinananampalatayaan mo ang Diyos. Pero kailangan nila itong makita sa buhay mo.

At kung magkakaganito, sila na mismo ang mag tatanong kung anong mayroon sa iyo na wala sila. At sa ganitong paraan, katulad ni Felipe, maaari mo ring sabihin sa kanila, “Halika’t tingnan mo.”

 

St. Martin of Tours

Ginugunita natin sa liturhiyang ito si St. Martin of Tours.

Ang pinaka-kilalang kuwento tungkol
sa kanya ay nang ibinigay niya ang kalahati ng kanyang balabal sa isang pulubi,
nagulat siya sapagkat kinagabihan,
sa kanyang panaginip, nakita niyang
suot-suot ng ating Panginoon ang mismong balabal na pinagkaloob niya sa pulubi.

Sinasalamin ng mga pagbasa natin
sa araw na ito ang kadakilaan
ng kanyang pag-ibig sa kapwa
tulad ng sinasaad ng liham ni San Juan
sa ating Unang Pagbasa. Pag-ibig ang naging tanging gabay niya sa kanyang buhay.

Makikita rin natin sa Ebanghelyo
ang karunungang naghatid sa kanya
sa landas ng kabanalan: Kung sinuman
ang magpipilit iligtas ang kanyang buhay
ay siyang mawawalan nito.

Ngunit kung sino man ang magbibigay ng kanyang buhay ay siyang magkakaroon ng isang buhay na ganap.

Tunay nga!

Iniwan ni San Martin ang mundo nating mahirap pa sa daga. Wala siyang kapera pera nang siya’y sumakabilang buhay, ngunit napakayaman naman niya
nang siya’y pumasok sa kaharian ng Ama.

Sa Misang ito, pasalamatan natin ang Ama sa pagbibigay ng mga halimbawang
katulad ni San Martin.

Hingin natin ang tulong at panalangin
ng santong ito upang patuloy na makatugon
sa panawagan ng Ama
na mas maging mapagbigay pa sa iba,
mas makapagpatawad pa,
mas maging mapagmahal pa.

Don Bosco’s Recommendations on Vacation

The following are culled from St. John Bosco’s Biographical Memoirs  (pp. 335 -345 of  Volume XIII ).

I don’t recall anyone returning from home to tell me he had behaved better at home than the Oratory, nor do I recall anyone telling me that his vacation had brought him spiritual advantage. On the contrary, every year, I have often had to deplore many falls from grace.

These will make for a true vacation, and, more importantly, a sinless vacation.

  • As soon as you get home, greet your parents, hug them and give them my most heartfelt regards. Respect and obey your parents; do all you can to make them happy.
  • Then, visit your parish priest, give him my regards. Ask him if there is anything you can do around the church while on vacation.
  • The word vacation, from the Latin verb vacare means “to be busy, to be occupied.” You may not be occupied with school, but you should continue to be occupied with work, study or prayer.
  • Keep yourselves always busy and live in God’s presence. Don’t waste your time at home, and, whatever you may do, always remember that Our Lord sees you.
  • While home with your family, help your dad and mom, give them some help: clean the house, set the table, maintain your garden… keep yourself forever busy!
  • Play games with your family: cards, chess, any game you find relaxing.
  • Sleep also a little longer but avoid the “noonday devil” (Ps 90, 6).
  • Be moderate in eating, don’t overeat.
  • As long as there are books to read, read!
  • Read to learn, not just for pleasure. Read useful books.
  • Endeavor to live as good Christians, as you do here at the Oratory:
    o Serve Holy Mass every morning. If you can’t, attend Mass devoutly.
    o To receive Jesus in better disposition, spend some time in meditation.
  • Avoid bad books and bad companions.
  • Avoid laziness.
  • Avoid idleness.

 

Aso

​Mayroon bang matutuwa pag sinabihang “Aso ka!?” Kahit na may mga magagandang katangian ang aso–aso pa rin yun! 

At tao tayo. Kahit na may mga katangian tayong hindi man kapuri-puri–ikararangal pa rin nating tawaging “tao” at hindi “aso.”

Kaya nga mantakin nyo, kung makarating sa isang taong may tumawag sa kanyang aso, sa palagay ninyo ba, matutuwa siya?

Sa ating Mabuting Balita ngayong araw (Lucas 3:31-35), hindi lang basta isang tao ang tinawag na “aso.” Hari ito. At nang huling maiulat sa Bibliyang hindi na siya natutuwa sa pananaway sa kanya ni Juan Bautista dahil nangangalunya siya, pinapugutan niya lang naman ito ng ulo.

Kaya nga maiisip nating tila hindi ma-ingat ang Panginoon sa kanyang pananalita. Hindi din siya tactless. Hindi lang naman kasi ang sarili niya ang dala niya. May mga tagasunod na siyang maaaring maapektuhan sa mga pinagsasabi niya. 

Pero kung tutuusin, sa isang banda, sigurado siya sa kapangyarihan ng Amang nagsugo sa Kanya. Kaya nga, kahit tawagin pa niyang ipis, daga, o langaw ang hari, wala siyang dapat na ikatakot. Hindi Siya dapat mangamba. 

Marahil, ito rin ang hamon para sa bawat isa sa atin. Na maging sigurado sa kapangyarihang taglay ng ating Panginoon. 

Hindi naman sa pagtawag na lang ng kung anu-ano sa kung sino-sino. Pero dapat, mas maging tiyak tayo sa pag-ibig na dulot ng ating Panginoon. Na sana, ito ang ating panghahawakan. Ito ang ating masasandigan. Ito ang unang-unang bagay na maaari nating pagkunan ng lakas ng loob sakaling dadaan man tayo sa mga pagsubok.

Ito ang mismong hamon sa atin ni San Pablo sa panimula ng kanyang liham sa ating unang pagbasa ngayon (Efeso 6:10-20), maging matatag tayo sa Panginoon.

Pinatunayan niya ito sa pamamagitan ng kanyang patuloy na pagpapalaganap ng aral ng Diyos kahit na nakakulong na siya sa piitan. Sige lang–para sa Diyos!

Hilingin natin sa Panginoong bigyan tayo ng tapang upang magampanan natin ang ating tungkulin bilang isang Kristiyano. 

‘Yun bang hindi tayo maduduwag, hindi maninino, hindi mahihiyang ipakilala na Kristiyano tayo sa ating pag-iisip, sa ating pananalita, at sa ating pinag-gagawa.

Ina ng Santo Rosaryo

rosary-banner-2

Litrato mula sa ihradio.com

Narinig natin sa ating unang pagbasa (Gawa 1 : 12-14) na nang nilisan ng Panginon ang ating mundo upang umakyat sa kalangitan, hindi Niya tayo talagang iniwan. Sapagkat naroroon ang mga apostol na kumakatawan sa bagong tatag Niyang Simbahan.

At siyempre, nandoon din kasama nila ang Mahal na Ina.

Patunay lang ito na habang buhay tayo, hindi tayo makaka-graduate talaga sa problema, pero sinisigurado sa ating hinding hinding hindi tayo mag-iisa.

Makakaasa tayo sa tulong ng ating Mahal na Ina. Dahil “napupuno siya ng grasya.” Kaya nga sa Mabuting Balita (Lucas 1:26-38), nagulumihanan man siya, hindi man niya naintindihan ang binalita sa kanya ng Anghel, pero nanalig pa rin siya.

Ngayon, ginugunita natin ang Ina ng Santo Rosaryo, at inaanyayahan tayong huwag mag-alinlangang magtiwala sa pag-ibig ng Panginoon.

Nakita natin ang taglay Niyang kapangyarihan hindi lamang sa buhay ng ating Mahal na Ina, kung hindi, maging sa kasaysayan din ng ating Simbahan.

Noong ika-labing anim na siglo sa mismong araw din na ito, nagkaroon ng labanan sa karagatan sa pagitan ng mga Kristiyano at Muslim. Dehado tayo sa laban. Mas madaming ‘di hamak ang bilang ng  barko ng kalaban. Ganun din ang bilang ng kanilang mga sundalo. Naitala din na masama ang lagay ng panahon noong mga araw na iyon.

Ngunit dahil sa pag-gabay ng ating Panginoon sa pamamagitan ng ating Mahal na Ina, nanaig ang puwersa ng mga Kristiyano.

Sa pamamagitan ng aral na ito na hatid ng kasayasayan, inaanyayahan din tayong magtiwala—tumaya sa walang hanggang pag-ibig ng Diyos.

Patuloy nating hingin natin ang tulong ng ating Mahal na Inang patuloy niya tayong akayin patungo sa Anak Niyang si Hesus.

St. Jerome

caravaggio_-_san_gerolamo

For the entire week, the first reading has been taken from the Book of Job.  Even if we rarely open our Bibles, this name, undoubtedly, has an instant recall.

It is a common knowledge that Job practically lost all his possessions: his cattle were either destroyed by plague or carried of by robbers, his children were all killed in a tragedy, and even his wife left him when he refused to turn his back on the Lord in the midst of these misfortunes.

Over the past days, those who came for Mass or read the daily Mass readings learnt about his sufferings.  And for the past days, God has remained silent so far.

Today, we heard about God’s answer!  And boy, God did prepare His homework! His answers though were not declarations, but a series of interrogations.

Like a machine gun, He issued his questions one after the other.

To these, Job was able to mutter, “How can I answer you? I will put my hand over my mouth.” He was reduced to silence.

If God spoke in a series of questions in the first reading, we heard Him throwing exclamations in the Gospel. We could not immediately recognize that it was Him; it’s as if we’re listening to the President talking.

But our Lord Jesus here was talking  to the apostles. He was preparing them  for the worse. There are people  who are obstinate, hardheaded,  completely attached to their sinful way,
and we could not do anything to convince them to change.

Make no mistake about it, we are all sinners. The only difference is that some sinners keep fighting and some others have given up.

All of you have finished your retreat. In Batulao, you experienced the warm hands of God caressing you, comforting you, embracing you. Do we let this presence of God in our lives bear fruit? Will we respond to Him with love?

You strove to make good confessions, and attempted to firmly hold on to your resolutions. But weeks and months after you encountered the Lord in Batulao, are you still in touch with Him?

If there is one thing the devil excels at, it is to discourage us. The enemy spends his energy trying to convince us to give up: “You will never get rid of these sins” he suggests in your ear, “This is too hard for you,”

“There is no point in going to confession: you will need to confess the same sin again in no time…”

Do these sound familiar?

When we are tempted to commit sin, how do we attend to the temptation?

St. Jerome, the saint we honor today, is known for his terrible temper.  But he is also known, too, for having  a splendid way of not cooperating  with the devil. If he is feeling tempted, he would be up all night to continue to translate the books of the Bible to Latin.

His propensity to sin has given led him to the opportunity of becoming a saint.

St. Jerome found God in the Bible, and he cherished Him there. For most of you, in your last retreat.

Because we have encountered God, life will never be the same again.

It should never be the same again.